امروز:
يکشنبه 26 آذر 1396
دختري 23 ساله كه با بنده محرم مي‌باشد را مي‌شناسم كه نسبت به زندگي نا اميد بوده و هميشه خود را گناهكار دانسته و اگر در توسلات و اعتقادات مذهبي خود موفق نباشد خود را مقصر دانسته، چنين توجيه مي‌كند كه به علت گناهگار بودن من عنايات خداوند از من سلب شده است. اين تفكر در زندگي او تأثير بسيار بدي گذاشته و او را به زندگي و آينده نااميد كرده و در رفتار‌هاي اجتماعي او هم تأثير منفي گذاشته است. چه راهكارهايي براي از بين بردن اين سطح تفكر و اين روحيه پيشنهاد مي‌كنيد؟