امروز:
چهار شنبه 4 مرداد 1396
بازدید :
1396
عافيت
1. طلب خير و خوبي از خدا
في وصيته لا بنه عليه السلام - : و اكثر الاستخارة. (نامه 31)
در وصيت خود به فرزندش مي فرمايد: از خدا بسيار طلب خير كن.
2. سازش با بيماري
امش بدائك ما مشي بك. (حكمت 27)
تا زماني كه بيماري با تو مي سازد تو نيز با آن بساز.
3. درشتي و نرمي به هم در به است
اذا كان الرفق خرقا كان الخرق رفقا. ربما كان الدوا دا، و الدا دوا. (نامه 31)
هرگاه به جاي نرمي، خشونت لازم باشد، خشونت (عين) نرمي است، بسا دارو كه (مايه) درد و بيماري باشد و بسا درد و بيماري، كه خود دارو مي باشد.
4. سخن علي عليه السلام در پايان عهدنامه
في ختام كتابه للاشتر لما ولاه مصر - : انا اسال الله بسعة رحمته، و عظيم قدرته علي اعطا كل رغبة ... ان يختم لي و لك بالسعادة و الشهادة. (نامه 53)
امام علي عليه السلام، در پايان عهدنامه خود، به مالك اشتر مي فرمايد: من از خداوند، به رحمت گسترده و قدرت عظيمش بر برآوردن هر خواهش و مطلوبي، مسالت دارم كه ... عاقبت من و تو را به سعادت و شهادت ختم فرمايد.
5. امان از تيرهاي روزگار
ان الدهر موتر قوسه، لا تخطي سهامه، و لا توسي جراحه. يرمي الحي بالموت، و الصحيح بالسقهم، و الناجي بالعطب. (خطبه 114)
روزگار زه كمان خود را بسته است، تيرهايش خطا نرود و زخم هايش درمان نشود، زنده را هدف تير مرگ قرار مي دهد و تندرست را آماج تير بيماري و نجات يافته را هدف تير هلاكت.
6. طلب عافيت
نحمده علي ما كان، و نستعينه من امرنا علي ما يكون، و نساله المعافاة في الاديان، كما نساله المعافاة في الابدان. (خطبه 99)
خدا را براي آن چه عطا فرموده ستايش مي كنيم و در كارهاي خود از او ياري مي جوييم و عافيت و سلامت در دين و عقيده را زا او مي طلبيم، همچنان كه سلامت بدن ها را از او خواستاريم.
7. نعمت وبلاي حقيقي
ما خير بخير بعده النار، و ما شر بشر بعده الجنة، و كل نعيم دون الجنة فهو محقور، و كل بلا دون النار عافية. (حكمت 387)
خيري كه در پي آن آتش بود خير نتوان شمرد و شري كه در پس آن بهشت باشد شر نيست. هر نعمتي جز بهشت ناچيز است و هر بلايي جز آتش ‍ عافيت.
8. دو نعمت زايل
لا ينبغي للعبد ان يثق بخصلتين: العافيه، و الغني، بينا تراه معافي، اذ سقم ، و بينا تراه غنيا، اذ افتقر. (حكمت 426)
بنده را نسزد كه به دو چيز اعتماد كند: عافيت و توانگري، زيرا در حالي كه او را سالم مي بيني ناگهان بيمار مي شود و در حالي كه توانگرش مي بيني ناگهان به فقر دچار مي گردد.
9. فرجام كار
ان اتاكم الله بعافيه فاقبلوا، و ان ابتليتم فاصبروا، فان العاقبه للمتقين. (خطبه 98)
اگر خداوند به شما عافيتي داد، بپذيريد و اگر مبتلا شديد، شكيبايي ورزيد، زيرا فرجام از آن پرهيزگاران است.
10. محاسن بيماري
لبعض اصحابه في علة اعتلها - : جعل الله ماكان من شكواك حطا لسيئاتك، فان المرض لا اجر فيه، و لكنه يحط السيئات، و يحتها حت الاوراق. و انما الاجر في القول باللسان، و العمل بالايدي و الاقدام، و ان الله سبحانه يدخل بصدق النية و السريرة الصالحة من يشا من عباده الجنة. (حكمت 42)
اميرالمومنين امام علي عليه السلام به يكي از اصحاب خود كه به مرضي مبتلا شده بود، چنين فرمود:
خداوند آن چه را كه از اين بيماري عارض تو گردانيده موجبي براي فرور ريختن گناهانت قرار داده است كه همانا بيماري براي انسان اجر و مزدي در بر ندارد، ليكن گناهان را پايين مي آورد و آن ها را به مانند فرو ريختن برگ از درختان فرو مي ريزد.
جز اين نيست كه مزد در برابر گفتار با زبان و عمل با دست ها و گام ها است.
همانا خداي سبحان هر يك از بندگانش را كه اراده كند به واسطه درستي نيت و انديشه صالح و پسنديده اي كه دارا بوده به بهشت داخل مي كند.
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :