امروز:
چهار شنبه 4 مرداد 1396
بازدید :
2210
شكر و كفران نعمت
1. ستايش به پاس نعمت ها
احمده شكرا لانعامه، و استعينه علي وظائف حقوقه. (خطبه 190)
خداي بزرگ را به پاس بخشيدن نعمت هايش مي ستايم و در انجام فرمانش ‍ از او ياري مي جويم.
2. پرهيز از مستي نعمت
اتقوا سكرات النعمة، و احذروا بوائق النقمة. (خطبه 151)
از مستي نعمت بپرهيزيد و از سختي نقمت بر حذر باشيد.
3. اكمال نعمت ها
استتموا نعم الله، عليكم بالصبر علي طاعته، و المجانبة لمعصيته. (خطبه 188)
نعمت هايي كه خداوند بر شما ارزاني داشته با صبر بر طاعت او و اجتناب از نافرماني او به تمام و كمال رسانيد.
4. نعمات همراه نقمات
مع كل جرعة شرق، و في كل اكلة غصص! لا تنالون منها نعمة الا بقراق اخري. (خطبه 145)
با هر جرعه آبي، در گلويتان آب جستني است و در هر لقمه اي گلوگير شدني. به هيچ نعمتي از آن نمي رسيد مگر با از دست دادن نعمتي ديگر.
5. نعمت و گردنكشي
نسال الله سبحانه ان يجعلنا و اياكم ممن لا تبطره نعمة. (خطبه 64)
از خداوند مي خواهيم كه ما و شما را از كساني قرار دهد كه نعمتي، او را به گرد نكشي نكشاند.
6. سبب فزوني روزي
قد جعل الله سبحانه الاستغفار سببا لدرور الرزق و رحمة الخلق، فقال سبحانه، (استغفروا ربكم انه كان غفارا) فرحم الله امرا استقبل توبته، و استقال خطيئته، و بادر منيته !. (خطبه 143)
خداوند سبحان، آمرزش خواهي را سبب فزوني روزي و رسيدن رحمت به خلق قرار داده و فرموده است: از پروردگارتان طلب آمرزش كنيد كه او بسي آمرزنده است ... پس، رحمت خدا بر كسي كه به توبه روي آورد و گناهش را جبران كند و پيش از مرگش كاري بكند.
7. نعمت و گرفتاري
رب منعم عليه مستدرج بالنعمي. (حكمت 273)
چه بسا نعمت داده اي كه نعمتش وسيله گرفتاري و هلاكش گردد.
8. دوام نعمت هاي خداوندي
يا جابر! من كثرت نعم الله عليه، كقرت حوائج الناس اليه، فمن قام الله فيها بما يجب فيها عرضها للدوام و البقا، و من لم يقم فيها بما يجب عرضها للزوال و الفنا. (حكمت 372)
اي جابر! هر كس نعمت خدا بر او فراوان شود، نياز مردم به او زياد خواهد شد. پس كسي كه براي خدا در برابر اين نعمت به وظيفه خود قيام كند، آن نعمت را در معرض دوام و بقا قرار داده و هر كس چنين نكند آن را در معرض زوال و فنا در آورده است.
9. نعمت مخصوص بندگان خداوند
ان لله عبادا يختصهم الله بالنعم لمنافع العباد، فيقرها في ايديهم ما بذلوها؛ فاذا منعوها نزعها منهم، ثم حولها الي غيرهم. (حكمت 425)
همانا براي خدا بندگاني است كه آن ها را به نعمت هاي خود مخصوص ‍ ساخته تا همه بندگان از آن بهره برند تا وقتي آن نعمت ها را به مستحقانش ببخشند، در دستشان باقي مي ماند و چون دريغ كردند خدا از آنها بگيرد و به ديگري تحويل دهد.
10. كمترين حق خدا
اقل ما يلزمكم لله ان لا تستعينوا بنعمه علي معاصيه. (حكمت 330)
كم ترين حقي كه لازم است براي خدا رعايت كنيد آن است كه از نعمت هايش در نافرماني اش كمك نجوييد.
11. نعمت پياپي خدا
يابن آدم! اذا رايت ربك سبحانه يتابع عليك نعمه و انت تعصيه فاحذره. (حكمت 25)
اي فرزند آدم! چون ديدي پروردگارت نعمت هاي پيايي تو را دهد ولي تو پياپي گناه او مي كني از او بر حذر باش.
12. شكر نعمت
ان لله في كل نعمة حقا، فمن اداه حفظها، و من قصر عنه خاطر بزوال نعمته. (حكمت 244)
براي خدا در هر نعمتي حقي است، پس هر كس ان را ادا كند نعمتش را افزون كند و هر كس كوتاهي نمايد خود را در معرض خطر از دست دادن نعمت قرار داده است.
13. بزرگ ترين نعمت
من اعطي الاستغفار لم يحرم المغفرة. (حكمت 135)
به هر كس (نعمت) آمرزش خواهد داده شود از آمرزيده شدن محروم نشود.
14. خصلت هايي كه شايسته خدا نيست
ما كان الله ليفتح علي عبد باب الشكر و يغلق عنه باب الزياده، و لا ليفتح علي عبد باب الدعا و يغلق عنه باب الاجابة، و لا ليفتح لعبد باب التوبة و يغلق عنه باب المغفرة. (حكمت 435)
نشايد كه خداوند در سپاسگزاري را به روي بنده اي بگشايد و در افزون شدن نعمت را به رويش ببندد و در دعا را به روي بنده اي باز كند و در اجابت را به رويش ببندد و در توبه را به روي بنده اي بگشايد و در آمرزيدن را به رويش ببندد.
15. نعمت شكر
من اعطب الشكر لم يحرم الزيادة. (حكمت 135)
به كسي كه توفيق شكر گزاري داده شود، از فزوني يافتن (نعمت) محروم نگردد.
16. دعاي علي ـ عليه السّلام ـ به درگاه حق
نسال الله سبحانه ان يجعلنا و اياكم ممن لا تبطره نعمة، و لا تقصر به عن طاعة ربه غاية، و لا تحل به بعد الموت ندامة و لا كابة. (خطبه 64)
از خداوند سبحان مسالت مي داريم كه ما و شما را از آن گروه قرار بده كه نعمت هاي اين دنيا او را در كاموري هاي طغيانگرانه فرو نمي برد و هيچ هدفي او را در اطاعت پروردگارش مقصر نمي سازد و پس از مرگ نيز هيچ ندامت و اندوهي وجودش را فرا نگيرد.
17. مردمان زيانكار
كم من مستدرج بالاحسان اليه، و مغرور بالستر عليه، و مفتون بحسن القول فيه! و ما ابتلي الله احدا بمثل الاملا له. (حكمت 116)
بسا مردمي هستند كه به وسيله احسان به حال خود رها شده اند (ورو به سقوط مي روند) بسا انساني كه به وسيله پوشيده شدن خطاهايش فريب خورده است و بسا مردمي كه با شنيدن سخنان نيك (تعريف و تمجيد) درباره خود، درونشان مختل و گرفتار آشوب و اضطراب گردد و خداوند هيچ كس را مانند اشباع او با نعمت ها و امتيازات، مبتلا نفرموده است.
18. رمز زيادتي نعمت
لا تكن ممن ... يعجز عن شكر ما اوتي، و يبتغي الزياده فيما بقي. (حكمت 150)
چونان كسي مباش كه ... از سپاسگزاري نعمتي كه به او داده شده، ناتوان است و با اين حال خواهان افزايش نعمت باقي مانده است.
19. اثرات انديشيدن
لو فكروا في عظيم القدرة و جسيم النعمة لرجعوا الي الطريق، و خافوا عذاب الحريق، و لكن القلوب عليلة و البصائر مدخولة. (خطبه 185)
اگر انسان ها در عظمت خداوند و بزرگي نعمت او مي انديشيدند، قطعا به راه راست كه از ان منحرف شده اند بر مي گشتند، ولي دل ها بيمار است و ديده ها مختل.
20. شكرانه نعمت الهي
لو لم يتوعد الله علي معصيته لكان يجب ان لا يعصي شكرا لنعمه. (حكمت 290)
اگر خداوند براي معصيت خود بيم عذاب هم نمي داد، باز لازم بود كه به شكرانه نعمت هايش نافرماني نشود.
21. دو خصلت نيك
كفي بالقناعة ملكا، و بحسن الخلق نعيماً. (حكمت 229)
قناعت براي به دست اوردن ملك، كافي است و نيز براي وصول به نعمت ها اخلاق نيكو كفايت مي كند.
22. شكر گزاري امام علي عليه السلام
احمده استتماما لنعمته، و استسلاما لعزته، و استعصاما من معصيته. (خطبه 2)
سپاس او را گويم كه تتميم نعمتش جويم و راه تسليم به عزتش پويم و براي مصونيت از تباهي ها دست و دل از معصيتش شويم.
23. شكر نعمت نعمتت افزون كند
اذا وصلت اليكم اطراف النعم فلا تنفروا اقصاها بقلة الشكر. (حكمت 13)
هنگامي كه مقدمات نعمت ها به شما رسيد با كمي سپاسگزاري دنباله آن ها را از دست ندهيد.
24. كامل كننده نعمت
بالتواضع تتم النعمة. (حكمت 224)
با فروتني است كه نعمت تكميل مي شود.
25. نعمت حقير، بلاي عافيت
كل نعيم دون الجنة فهو محقور، و كل بلا دون النار عافية. (حكمت 387)
هر نعمتي جز بهشت محقر است و هر بلايي جز آتش عافيت است.
26. مصرف درست نعمت
من كتبه الي الحارث الهمداني - : و استصلح كل نعمة انعمها الله عليك و لا تضيعن نعمة من نعم الله عندك، ولير عليك اثر ما انعم الله به عليك. (نامه 69)
هر نعمتي را كه خداوند به تو عنايت فرموده است آن را بشناس و در صلاح زندگي به كار ببر و هيچ نعمتي از نعمت هاي خداوندي را كه به تو لطف فرموده است تباه مساز و همواره اثر نعمت خداوندي كه به تو بخشيده است در تو مشاهده شود.
27. بسا سختي كه ...
رب كلمة سلبت نعمة و جلبت نقمةُ. (حكمت 381)
چه بسا سخني كه نعمتي را سلب كند و نقمتي را جلب نمايد.
28. باز گو كردن نعمت خدا
من كتابه الي معاوية - : الاتري - غير مخبر لك، و لكن بنعمة الله احدث - : ان قوما استشهدوا في سبيل الله تعالي من المهاجرين و الانصار، و لكل فضل، حتي اذا استشهد شهيدنا قيل: سيد الشهدا؟! (نامه 28)
من در صدد آن نيستم كه خبري به تو بدهم، بلكه مي خواهم نعمت خداوندي را بازگو كنم، گروهي از مهاجرين و انصار در راه خداوند متعال به شهادت رسيدند و براي هر يك از آن شهدا امتيازي است. تا آن گاه كه شهيدي (بزرگوار) از ما شهيد شد و ملقب به (سيد الشهدا) گشت.
29. مؤثرترين عامل تغيير نعمت خدا
ليس شي ء ادعي الي تغيير نعمة الله و تعجيل نقمته من اقامة علي ظلم؛ فان الله سميع دعوة المضطهدين و هو للظالمين بالمرصاد. (نامه 53)
(آگاه باشد كه) هيچ چيزي بيش از حركت بر مبناي ظلم موجب دگرگوني نعمت خداوندي و سرعت انتقام او نيست؛ زيرا خداوند شنونده دعاي ستمديگان است و در كمين ستمكاران.
30. مواظبت بر نعمت ها
احذروا نفار النعم فما كل شارد بمردود. (حكمت 246)
از گريختن نعمت ها برحذر باشيد، زيرا هر فرار كننده اي بر نمي گردد.
31. عامل زائل شدن نعمت
ما كان قوم قط في غض نعمة من عيش فزال عنهم الا بذنوب اجتر حوها، لان الله ليس بظلام للعبيد.@#@ (خطبه 178)
هيچ قومي داراي فراواني نعمت و طراوت عيش نبوده كه خداوند آن را از دست آن قوم بگيرد مگر به واسطه گناهاني كه مرتكب گشتند؛ زيرا خداوند سبحان هيچ ستمي بر بندگان روا نمي دارد.
32. سرگشتگان حيرتكده دنيا
سلكت بهم الدنيا طريق العمي، و اخذت بابصار هم عن منار الهدي، فتاهوا في حيرتها، و غرقوا في نعمتها، و اتخذوها رباً. (نامه 31)
دنيا آنان را در راه تاريك و كور كننده به حركت درآورده و چشمانشان را از كانون نور هدايت برگرفت، پس در حيرتكده گم گشتند و در نعمت آن غرق شدند و دنيا را براي خود اتخاذ كردند.
33. اثرات بزرگ جلوه كردن خدا
ان من حق من عظم جلال الله سبحانه في نفسه، و جل موضعه من قلبه، ان يصغر عنده - لعظم ذلك - كل ماسواه و ان احق من كان كذلك لمن عظمت نعمة الله عليه، و لطف احسانه اليه فانه لم تعظم نعمة الله علي احد الا از داد حق الله عليه عظماً. (خطبه 216)
قطعي است براي كسي كه جلال خداوند سبحان در جان او و موقعيت آن مقام ربوبي در دلش بزرگ باشد سزاوار است كه هر چه جز خداوند بزرگ است نزد وي در مقابل عظمت ربوبي كوچك باشد و سزاوارترين مردم براي چنين موصفي به طور حتم كسي است كه نعمت خداوندي براي او بزرگ و احسان او براي آن كسي لطيف است. زيرا نعمت خداوندي بر هيچ كس با عظمت ندشه است مگر اين كه بر بزرگي حق او بر آن شخص افزوده است.
34. فزوني نعمت
لم تعظم نعمة الله علي احد الا از داد حق لله عليه عظماً. (خطبه 216)
نعمت خداوند بر كسي افزايش نيافت مگر آن كه حق خدا (بر او) زيادتر گردد.
35. هراس در حال نعمت
ايها الناس! ليركم الله من النعمة وجلين، كما يراكم من النقمة فرقين انه من وسع عليه في ذات يده فم ير ذلك استدرا جا فقد امن مخوفا، و من ضيق عليه في ذات يده فم ير ذلك اختبار فقد ضيع مامولا. (حكمت 358)
اي مردم! خدا شما را هنگام نعمت در حال هراس ببيند (كه مبادا كفران نعمت كنيد) همان گونه كه شما را در حال عذاب، از تلخي آن گريزان مي بيند، حقيقت اين است كه كسي كه در كارهاي او و آن چه كه در اختيارش قرار گرفته گشايشي پديدآيد و آن را استدراج (رها كردن به حال خويشتن) نداند، خود را از چيز وحشتناكي در امان احساس نموده است و هر كس در تنگناي زندگي قرار بگيرد و آن را آزمايش نداند، پاداشي را كه اميد آن مي رفت ضايع نموده است.
36. نعمت بي حد و حصر خداوندي
الحمد لله الذي لا يبلغ مدحته القائلون، و لا يحصي نعماه العادون. (خطبه 1)
سپاس خدا را كه حق ستايشش بالاتر از حد ستايشگران است و نعمت هايش فوق انديشه شمارشگران.
37. سفارش امام علي عليه السلام به مالك اشتر
امض لكل يوم عله، فان لكل يوم مافيه. ؤ اجعل لنفسك فيما بينك و بين الله افضل تلك المواقيت. و اجزل تلك الاقسام و ان كانت كلها لله اذا صلحت فيها النية، و سلمت منها الرعية. (نامه 53)
فرمان اميرالمومنين به مالك اشتر: عمل ه روز را در همان روز به جا بيارو، زيرا براي هر روز موقعيت و قانون خاصي حكم فرماست (كه اگر آن روز بگذرد ان موقعيت به دست نخواهد آمد) ما بين خود و خدايت قسمتي از بهترين اوقات و شايسته ترين آن ها را اختصاص بده، اگر همه اوقات عمر تو با نيت صالح بگذرد و رعيت در آن اوقات در آسايش باشند عبادتي است براي خدا.
38. ترس از نافرماني خدا
يابن آدم! اذا رايت ربك سبحانه يتابع عليك نعمه و انت تعصيته فاحذره. (حكمت 25)
اي فرزند آدم! هنگامي كه مي بيني پروردگار سبحان نعمت هايش را پياپي به تو فرو مي ريزد، اما تو نافرماني او مي كني، از او بترس.
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :