امروز:
دوشنبه 3 مهر 1396
بازدید :
1321
احمد بن محمّد بن خالد برقي
احمد پسر محمّد مشهور به برقي از ياران و اصحاب امام جواد و امام هادي عليهماالسلام و كنيه او أبوجعفر است. يوسف بن عمر فرماندار كوفه، جدّ سوّم او را به زندان افكند و پس از شهادت زيد بن علي او را كشت. در آن هنگام خالد به همراه پدرش به قم مهاجرت كرد و در روستايي به نام برقه ساكن و به برقي معروف شدند. احمد از دانشمندان و مؤلفان بزرگوار شيعه در سال 274 يا 280 درگذشت.
بسياري از بزرگان و رجال شناسان شيعه او را مورد اطمينان و ثقة مي دانستند، امّا از آن رو كه از افراد ضعيف روايت نقل مي كرد، با مذمت و طعن قمي ها روبرو شد. از اين رو احمد بن محمّد بن عيسي كه در آن زمان رئيس دانشمندان قم بود او را تبعيد كرد، ولي پس از مدتي او را به قم فرا خواند و حتّي در مراسم تشييع جنازه او با سر و پاي برهنه شركت كرد تا اهانتي را كه به او روا داشته بود، جبران كند.
نجاشي رجال شناس معروف شيعه چنين مي گويد: «او به خودي خود مورد اطمينان است، امّا از افراد ضعيف روايت مي كند و به احاديث مرسل ـ بدون سند ـ اعتماد مي كند.» شيخ الطائفه و علّامه حلّي نيز او را مورد اطمينان مي دانند.
برقي آثار بسياري داشته است. كتاب معروف «المحاسن» در برگيرنده صد كتاب در موضوعات مختلف فقه، احكام، آداب، علل شرايع و... از آن جمله است. از اين كتاب آنچه امروز در دست ماست تنها يازده كتاب كه در دو جلد به چاپ رسيده است. علّامه مجلسي كتاب محاسن برقي را از أصول معتبره شيعه مي داند. شيخ صدوق و كليني نيز بر كتاب محاسن اعتماد كرده و روايات بسياري را از آن نقل مي كنند.
برقي از حدود دويست نفر روايت نقل مي كند. برخي از آنان عبارتند از: احمد بن محمّدبن أبي نصر بزنطي، حسن بن محبوب، حمّاد بن عيسي. همچنين بزرگاني همچون محمّد بن الحسن الصفار، عليّ بن ابراهيم، محمّدبن الحسن بن الوليد از او روايت شنيده اند.
سايت hadith.net
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :