امروز:
دوشنبه 3 مهر 1396
بازدید :
1512
سنن ابن ماجه قزويني
ابو عبدالله محمّد بن يزيد ابن ماجه ربعي قزويني در سال 207 يا 209 هجري تولّد و در سال 273 هجري وفات يافت. او براي تكميل دانش حديثي خود به شهرهاي مختلف علمي آن روزگار ؛ از قبيل بغداد، كوفه، بصره، شام، حجاز و ري مسافرت كرد و از مشايخ بزرگ، همچون: علي بن محمد طنافسي مصعب بن عبدالله زبيري، و... علوم حديث را فرا گرفت[1]. او داراي كتابي در تفسير قرآن و كتابي درباره تاريخ قزوين است[2]. اما مهم ترين اثر او كتاب سنن است كه در زمينه ابوابِ فقهي (طهارت تا ديات) در دو جلد نگاشته و در ميان صحاح ستّه اهل سنت به عنوان آخرين كتاب از نظر اعتبار شناخته شده است. البته غالباً مؤلفان مالكي به جاي سنن ابن ماجه، موطّأ مالك را به عنوان كتاب معتبر در ميان صحاح سته مي شناسند[3]. گذشته از طرفداران مذهب مالكي، شماري از صاحب نظران ؛ هم چون ابن اثير جزري، موطّأ مالك را بر سنن ابن ماجه ترجيح داده و برخي ديگر سنن دارمي را از سنن ابن ماجه برتر مي دانند[4].
سنن ابن ماجه داراي 4341 حديث است كه حدود 3002 حديث آن در پنج كتاب ديگر از ميان صحاح آمده و از ميان روايات باقيمانده تنها 428 حديث به عنوان روايت صحيح شناخته شده است[5].
سيوطي برخي از راويان احاديث سنن را اشخاص متّهم به كذب و سرقت حديث دانسته و معتقد است: اين دست از احاديث از طريق ديگر نيز نقل شده است[6].
مصباح الزجاجه از سيوطي و كفايه الحاجه از سندي، از جمله شرح هاي سنن ابن ماجه اند.

[1] - سير اعلام النبلاء، ج 13، ص 277 و 278 ؛ الاعلام، ج 7، ص 144.
[2] - الاعلام، ج 7، ص 144.
[3] - كتابخانه ابن طاووس، ص 322.
[4] - اصول الحديث، ص 327 ؛ تاريخ عمومي حديث، ص 147.
[5] - همان.
[6] - به نقل از تاريخ عمومي حديث، ص 147.
علي نصيري- آشنايي با علوم حديث، ص 154- 155
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :