امروز:
جمعه 31 شهريور 1396
بازدید :
1747
آثار انس و محبت اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ
محبت و مودّت اهل‌بيت ـ عليهم السّلام ـ آثار و فوائدي دارد و آن‌چنان كه از سخنان پيشوايان معصوم ـ عليهم السّلام ـ استفاده مي‌شود هركار نيك و بدي در دنيا و آخرت آثار و نتايجي دارد يعني كارهاي نيك بركات و درجاتي به دنبال دارد و اعمال بد و ناپسند موجب سقوط انسان و رسيدن به دركاتي در دو عالم مي‌شود. در اين ميان دوستي و دشمني اهل‌بيت ـ عليهم السّلام ـ نيز از محدودة اين قاعده كلي بيرون نيست يعني عشق و دوستي عترت پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ بعنوان يك صفت ارزشمند موجب بركات و درجات و منزلت افراد است و در مقابل دشمني و مخالفت با آنان، هلاكت و شقاوت ابدي در پي خواهد داشت. در اين‌جا با بهره‌گيري از سخنان اميرمؤمنان ـ عليه السّلام ـ به برخي از آثار و بركات محبت اهل‌بيت ـ عليهم السّلام ـ مي‌پردازيم:
الف) چشم روشني در هنگام مرگ:
رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله ـ فرموده‌اند: «حُبّي و حبُّ اهلِ بيتي نافعٌ في سَبْعَةِ مَواطِن أَهوالُهُنَّ عظيمةٌ»؛ محبت من و خاندانم در هفت جا، كه هول و هراس آنها عظيم است سود مي‌بخشد. «عِند الوفاة و في القبرِ و عندَ النُشورِ و عند الكتابِ و عند الحسابِ و عند الميزانِ و عند الصِّراطِ»[1]؛ هنگام مرگ، در قبر، هنگام رستاخيز، هنگام گرفتن نامة اعمال، وقت حساب، كنار ميزان و سنجش اعمال و هنگام عبور از صراط.
روزي حارث همداني به حضور امام علي ـ عليه السّلام ـ آمد، امام از علت آمدن او جويا شد او گفت: عشق و علاقة به شما مرا به اين‌جا كشانيده، حضرت فرمود: اي حارث تو مرا دوست داري؟ گفت: بلي والله يا اميرالمؤمنين، حضرت فرمود: بدان كه هيچ بنده‌اي از دوستان ما نمي‌ميرد مگر اين‌كه در هنگام مردن مرا آن طوري كه دوست دارد مي‌بيند چون ببيني مرا كه دشمنان خود را از حوض كوثر دور مي‌كنم خوشحال خواهي شد، و چون ببيني كه بر صراط مي‌گذرم و (عَلَم محمد ـ صلي الله عليه و آله ـ) به دست من است و پيش حضرت رسول ـ صلي الله عليه و آله ـ مي‌روم چنان مرا خواهي ديد كه مشعوف و مسرور مي‌شوي.[2]
ب) حشر با اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ در قيامت:
امام علي ـ عليه السّلام ـ فرمود: مَنْ اَحَبَّنا كانَ مَعنا يَوْمَ القيامَةِ وَ لَوْ اَنَّ رَجُلاً اَحَبَّ حَجَراً لَحَشَرَهُ اللهُ مَعَهُ[3] ؛ هركه ما را دوست بدارد، در روز قيامت با ما خواهد بود و اگر كسي سنگي را دوست داشته باشد، خداوند او را با آن محشور خواهد كرد. از امام صادق ـ عليه السّلام ـ روايت شده كه حضرت رسول ـ صلي الله عليه و آله ـ به امام علي ـ عليه السّلام ـ فرمودند: يا علي تو و شيعيان تو از قبرها بيرون خواهيد آمد و صورت‌هاي شما مانند ماه شب چهارده خواهد بود و جميع شدت‌ها و غم‌ها از شما برطرف خواهد شدو در ساية عرش الهي خواهيد بود، مردم خواهند ترسيد و شما نخواهيد ترسيد و مردم‌ اندهناك خواهند بود و شما مسرور خواهيد بود و براي شما خوان نعمت‌هاي الهي مي‌آورند و مردم مشغول به حساب و كتاب خواهند بود.[4]
ج) بالاترين درجات بهشت:
حضرت علي ـ عليه السّلام ـ فرمودند: اهل بهشت به منازل شيعيان ما (در بالاترين درجات آن) نگاه مي‌كنند همانطوري كه انسان به ستاره‌ها مي نگرد.[5]
د) رسيدن به مقام شهيد:
حضرت علي ـ عليه السّلام ـ فرموده‌اند: «وَ الْمَيِّتُ مِنْ شيعتنا صّديقٌ شهيدٌ؛ صَدَّقَ بِاَمْرِنا وَ اَحَبَّ فينا وَ اَبْغَضَ فينا يُريدُ بِذلِكَ اللهَ عّزَّوَجَلَّ»[6] ؛ ميّت شيعه ما صديق و شهيد است چون كه امر ما را تصديق نموده و به خاطر ما دوستي و دشمني نموده است و از اين كار خود، خداي عزوجل را اراده كرده است.
هـ ) قبولي كارهاي نيك:
اگر انسان تمام كارهاي نيك و اعمال خير را انجام داده باشد و واجبات الهي را به جاي آورد امّا از اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ و ولايت و محبت آنان دور باشد، هيچ يك از اعمال و نيكي‌هاي او ثمره‌اي نخواهد داشت حضرت علي ـ عليه السّلام ـ فرمودند: هر كس ما اهل‌بيت را دوست داشته باشد، ايمان او مفيد بوده و اعمالش مورد پذيرش قرار خواهد گرفت، امّا اگر كسي محبت ما اهل‌بيت را در دل نداشته باشد از ايمان خويش بي‌بهره بوده و كارهاي نيك و اعمال ديني او مقبول نخواهد بود، گرچه روزها روزه گرفته و شب‌ها به عبادت بپردازد.[7]
و) وصول به زيباترين نيكي‌ها:
اميرمؤمنان ـ عليه السّلام ـ فرمودند: «اَحْسَنُ الْحَسَناتِ حُبُّنا وَ اَسْوَءُ السَّيِّئاتِ بُغْضُنا[8] ؛ زيباترين نيكي‌ها دوستي ما و زشت‌ترين بدي‌ها مخالفت و دشمني با ماست.
ز) آمرزش گناهان:
عشق و علاقه داشتن به اين خاندان مطهر، باعث مي‌شود كه گناهان و پليدي‌ها از ما دور شود. امام جعفر صادق ـ عليه السّلام ـ مي‌فرمايند: محبت اهل‌بيت گناهان را مي‌ريزد چنان‌چه باد تند، برگ را از درختان مي‌ريزد.
ح) شفاعت گناهكاران:
حضرت امام جعفر صادق ـ عليه السّلام ـ مي‌فرمايند: «اذا كانَ يَوْمِ القيامة تشفع في المذنبين من شيعتنا فاما المحسنون فقد نجاهُم الله»[9] ؛ هنگامي كه روز رستاخيز فرا رسد گناهكارانِ شيعيان را شفاعت مي‌كنيم ولي نيكوكاران را خداوند نجات مي‌دهد.
- موانع محبت اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ :
هر كسي نمي‌تواند دوستدار اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ باشد، بايد عشاق آل محمد ـ صلي الله عليه و آله ـ از آلودگي ها مبرّا باشند و استعداد اين هدية الهي را در وجود خويش داشته باشند، با وجود موانع، مسلّماً دوستي اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ به دل نخواهد چسبيد و حلاوت و لذت اين عشق مقدس و هديه آسماني درك نخواهد شد. به قول مولوي:
اين محبت از محبت‌ها جداست
عشق محبوب خدا عشق خداست
بر اين اساس جاي‌گير شدن دوستي اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ در دل‌ انسان‌ها نياز به زدودن و رفع موانع دارد كه برخي از اين موانع عبارتند از:
الف) تولد از حرام:
امام علي ـ عليه السّلام ـ در ضمن سخناني به نوف بكالي فرمود: اي نوف! دروغ مي‌گويد كسي كه خودش را حلال‌زاده مي‌پندارد امّا من و پيشوايان بعد از من را كه از نسل من هستند، دشمن خود مي‌داند.[10] بنابراين كسي كه از حرام متولد شده باشد نمي‌تواند دوستدار حقيقي اهل‌بيت پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ باشد، زيرا پليدي و زشتي با خوبي و زيبايي، همگون نيستند و از اين‌جا روشن مي‌شود كه عشق و علاقه به عترت پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ يكي از نشانه‌هاي حلال‌زاده بودن انسان نيز هست.
ب) صفات زشت و غيراخلاقي:
روزي مردي به امام علي ـ عليه السّلام ـ عرض كرد: خداوند مرا فداي شما گرداند، من به شما خانواده خيلي علاقه دارم و آن حضرت را بسيار ستود، حضرت به او فرمود: دروغ مي‌گويي، ما را چند دسته دوست ندارند؛ انسان‌هاي بي‌غيرت و ناموس فروش، مرداني كه حالات زنان از خود بروز مي‌دهند، متولدين از حرام و كساني كه مادرشان در ايام عادت به آنها باردار شده است. راوي حديث مي‌گويد كه مدتي گذشت تا اين‌كه جنگ صفين پيش آمد، همان مرد به همراه لشكريان معاويه در جنگ صفين به هلاكت رسيد و راستي گفتار امام علي ـ عليه السّلام ـ روشن شد.
اصولاً اين‌كه، مؤمني نمي‌تواند بدون عشق و محبت اهل‌بيت ـ عليهم السّلام ـ زندگي كند و در مقابل، انسان‌هاي منحرف و گمراه و منافق هم نمي‌توانند آل الله ـ عليهم السّلام ـ را به صورت واقعي دوست داشته باشند، يك حقيقت ترديدناپذير است.
مهر تو را به عالم امكان نمي‌دهم
اين گنج پربهاست من ارزان نمي‌دهم
امام علي ـ عليه السّلام ـ در كلامي به قنبر مي‌فرمايند: اي قنبر، به خدا قسم كسي كه در دل يقين به ولايت ما خانواده عترت داشته باشد براي او از عبادت هزار سال بهتر است، اگر بنده‌اي هزار سال خدا را عبادت كند خداوند عبادت او را نخواهد پذيرفت تا اين‌كه ولايت ما اهل بيت را قبول داشته باشد. آنگاه حضرت با تأكيد بر اهميّت موضوع ادامه مي‌دهند: اگر بنده‌اي هزار سال خداوند را عبادت كند و اعمال نيك هفتاد و دو پيامبر را هم به جا آورد، خداوند از او نخواهد پذيرفت تا اين‌كه ولايت ما را بپذيرد و گرنه خداوند او را به صورت، به جهنم خواهد انداخت.[11]
تولاّي شما فرض خدايي است
قبول و ردّ آن مرز جدايي است
هر آن كس را كه در دين رسول است
ولايت، مهر و امضاي قبول است
ديانت، بي شما كامل نگردد
بجز با عشقتان دل، دل نگردد.

[1] . ميزان الحكمه، ج 2، ص 237.
[2] . امالي شيخ طوسي، ج 1، ص 47.
[3]. امالي صدوق، ص 209، مجلس 37.
[4] . بصائر الدرجات، ص104 ، بحارالانوار، ج 68، ص 27، ب 15، ح 50.
[5] . بحارالانوار، ج 8، ص 148.
[6] . تأويل الآيات الظاهرة، ص 642.
[7] . بصائر الدرجات، ص 364.
[8] . غررالحكم با ترجمه آقاجمال، ج 2، ص 480.
[9] . فضائل الشيعه، شيخ صدوق، ص 43، ح 45.
[10] . امالي صدوق، ص 209.
[11] . مستدرك، ج 1، ص 168.
حسن منتظري- مرکز مطالعات و پژوهش هاي فرهنگي حوزه علميه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :