امروز:
چهار شنبه 4 مرداد 1396
بازدید :
1197
پارسائي موسي (ع)
علي ـ عليه السلام ـ در خطبه 160مي فرمايد: اگر مي خواهي، پس از پيامبر اسلام ـ صلي الله عليه و اله و سلم ـ از دوست خدا، موسي ـ عليه السلام ـ ياد کنم که او از درگاه خدا چنين دست حاجت به دعا برداشت که:
«ربّ انّي بما انزلت الي من خير فقير؛ پروردگارا، هر خير و نيکي به من نازل کني، به آن نيازمندم» (قصص ـ 24)
سوگند به خداي بزرگ، موسي ـ عليه السلام ـ از خدا، جز ناني را که بخورد، نخواست زيرا وي گياه زمين را مي خورد، به گونه اي که از لاغري و کمي گوشت بدنش، سبزي گياه از پشت پوست نازک شکمش ديده مي شد.[1]
در روايات آمده: روزي موسي ـ عليه السلام ـ به خدا عرض کرد: «من گرسنه ام».
خداوند فرمود: «گرسنگي تو را مي دانم»
موسي عرض کرد: مرا از غذاي خود، بهره مند کن.
و از وحي هاي خدا به موسي ـ عليه السلام ـ اين بود: اي موسي! فقير کسي است که سرپرستي مثل من ندارد. بيمار کسي است که طبيبي مانند من ندارد. غريب، کسي است که مونسي مثل من ندارد.
اي موسي! به نان جو شکسته اي راضي باش وقتي که ديدي دنيا به سوي تو رو کرد، بگو انّا لله و انا اليه راجعون: «همه از سوي خدا آمده ايم و به سوي او بازگشت مي کنيم».
و وقتي ديدي که دنيا به تو پشت کرده، بگو: «آفرين بر شعار صالحان»
اي موسي! در آن چه که خدا به فرعون داده، تعجب نکن، آن ها زيور زندگي دنياي ناپايدار است.[2]

[1] . نگاه کنيد به خطبه 160 نهج البلاغه.
[2] . منهاج البراعه، ج 9، ص 369.
محمد محمدي اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :