امروز:
چهار شنبه 4 مرداد 1396
بازدید :
1242
پندي بزرگ از مردي بزرگ
کميل به زياد از ياران خاصّ و از شيفتگان امام اميرمؤمنان علي ـ عليه السلام ـ بود، او مي گويد: روزي اميرمؤمنان دستم را گرفت و به سوي قبرستان کوفه برد، و پس از آن که به صحرا رسيد، آه اندوهبار و پردردي کشيد و فرمود:
يا کميلُ بن زياد، انّ هذه القلوب اوعية فخيرها اوعاها فاحفظ عنّي ما اقول لک...
: اي کميل بن زياد، اين دلها، ظرفهائي است که بهترين آنها، ظرفي است که فراگيرتر باشد. بنابراين آنچه مي گويم، آن را فراگير و به قلبت بسپار...».
اي کميل! مردم بر سه گونه اند: 1. علماي ربّاني و نيکوکردار 2. دانش طلباني که در راه تحصيل نجات هستند 3. مگسان کوچک و ناتوان و بي اراده اي که دنبال هر صدائي مي روند و با هر بادي حرکت مي نمايند.
اين گروه از نور علم و دانش بهره نمي گيرند، و به ستون محکمي، پناهنده نشده اند.
اي کميل! علم بهتر از مال است، زيرا علم تو را حفظ مي کند، ولي تو مال را حفظ مي نمائي، مال با انفاق، کم مي شود ولي علم با نشر و انفاق، افزايش مي يابد...[1].

[1] . نهج البلاغه حکمت 147 (قسمتي از پند طولاني).
محمد محمد اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :