امروز:
پنج شنبه 27 مهر 1396
بازدید :
1139
قمه زدن
از قمه زدن به عنوان عزاداري براي امام حسين عليه السلام، از محضر امام سئوال شده بود كه به عرض معظم له رسيد. فرمودند:
شما مي خواهيد براي خدا كاري انجام دهيد. در شرايطي كه كاري به ضرر اسلام تمام شود، بهتر است كه چنين كارهايي انجام نگيرد. مثلا قمه زدن كه موجب وهن اسلام مي شود. شما تا مي توانيد دستجات و سينه زني را با شكوهتر انجام دهيد.
حضرت امام همين مضمون را در پاسخ كتبي به استفتاءات متعدد، بيان فرموده اند. مانند:
بسمه تعالي
در وضع موجود قمه نزنند و شبيه خواني اگر مشتمل بر محرمات و موجب وهن مذهب نباشد، مانع ندارد. اگر چه روضه خواني بهتر است و عزاداري براي سيد مظلومان از افضل قربات است.
و در پاسخ به اين سئوال كه :
- سينه زدن با تيغ : سوزن ته گرد و زنجير يا چاقوي دو طرفه كه منجر به زخمي شدن بدن و جاري شدن خون مي شود، ولي به ظاهر خطر جاني ندارد ... چه حكمي دارد؟
پاسخ فرمودند:
بسمه تعالي
عزاداري و سينه زني براي سيد مظلومان از افضل اعمال است و سعي كنند كه منجر به زخمي شدن بدن و جاري شدن خون نشود و چنانچه اين اعمال موجب وهن مذهب است جايز نيست و در هر صورت، از اين اعمال احتراز كنند.
جالب توجه است كه تا پايان سطر دوم را هيئت استفتاء امام نوشته اند ولي سطر سوم را حضرت امام، قبل از مهر شدن با خط خودشان اضافه كرده اند، كه در آن، ضمن بيان اين ملاك كلي كه : هر كاري كه موجب وهن مذهب باشد، جايز نيست، به طور مشخص و صريح به احتراز از اين نوع كارها به عنوان مصاديق حكم مزبور، امر فرموده اند.
ضمن آنكه در پاسخي ديگر، به يك استفتاء كه دو سطر آخر آن، با خط مبارك حضرت امام اضافه شده است فرموده اند: عزاداري براي امام حسين عليه السلام را در صورتي كه در آن مواعظ و احكام بيان شود، بهترين وسيله تعليم و تربيت قلمداد كرده اند.
دقت نظر
يك بار، هنگامي كه حضرت امام (س) به حرم مطهر حضرت اميرالمومنين عليه السلام مشرف شده بودند - با آنكه معمولا كمتر به اين سو و آن سو نگاه مي كردند و مخصوصا در حرم مطهر توجهي به امور ظاهري نداشتند - در حال عبور از رواق مطهر متوجه شدند كه يكي از زوار روي زمين افتاده و عتبه مباركه را مي بوسد. ايشان نسبت به اين صحنه خيلي سريع و تند واكنش نشان دادند و به يكي از آقاياني كه همراه معظم له بود، فرمودند:
به اين آقا بگوييد بلند شود و اين كار را نكند.
آن توجه و عكس العمل حضرت امام در برابر اين مسئله نسبت به ساير رويدادها، شايد يك امر استثنايي بود. دليل آن تا آنجايي كه براي ما قابل درك بود، دو نكته مهم بود: يكي آن كه انجام اين كار، في نفسه معمولا شكل و هيئت سجود را پيدا مي كند و سجده جز در پيشگاه خداوند متعال جايز نيست. ديگر آنكه از اين كار و امثال آن دشمنان اسلام بهره برداري نموده و شيعيان را متهم به شرك و بي ديني كرده اند. با آنكه نيت و قصد صاحبان اين گونه اعمال چيز ديگري بوده و هرگز قصد سجده كردن را نداشته اند و حتي سجده بر غيرخدا را استنكار مي كنند، ولي مغرضان و دشمنان بيدار، از اين گونه اعمال همواره براي متهم كردن شيعه و لكه دار كردن مكتب تشيع و بدبين كردن برادران اهل سنت نسبت به شيعيان سوء استفاده كرده اند. به همين جهت، امام كه به شدت به مسئله وحدت بين صفوف مسلمانان و ريشه كن كردن بهانه ها و دستاويزهاي موهوم و منفي، حساس بودند، اين عمل را نهي فرمودند.
محمد حسن رحيميان - در سايه آفتاب، ص 116
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
*پست الکترونیک :
* متن نظر :