امروز:
سه شنبه 28 شهريور 1396
بازدید :
1044
امام، مظهر زهد و وارستگي
زهد و وارستگي داراي مفهومي گسترده است و مراتب و اقسام و مصاديق گوناگوني دارد، ممكن است مثلا يك نفر، نسبت به مال دنيا زاهد باشد، ولي در برابر جاه و رياست، خود را ببازد. ممكن است فردي در اين مورد نيز وارسته باشد، اما در قبال شهرت طلبي و محبوبيت اجتماعي، دلباخته باشد و ...
نكته ديگر آن كه وارستگي و زهد، امري است باطني و دروني كه آثار آن، در مقام عمل و نحوه برخورد با امور مادي و دنيوي بروز مي كند. بنابراين ممكن است فردي - منافقانه و از روي رياكاري - با تظاهر به زهد، نسبت به دنيا در صدد رسيدن به آن باشد و يا اصولا عدم دسترسي او به مظاهر دنيا، نتيجه عدم امكانات و ناتواني او باشد، اما در درون خويش وارستگي نداشته باشد، به اين ترتيب، ممكن است در عين فقر و تهيدستي و ضعف مادي، همان دلبستگي و تعلق خاطري را كه يك ميلياردر به ميلياردها ثروت خويش دارد، اين تهيدست نيز به يك لباس كهنه يا يك كتاب و كفش پاره داشته باشد و ...
بنابراين، زهد، حقيقتي است نفساني؛ و زاهد حقيقي كسي است كه امكانات لازم براي رسيدن به دنيا را داشته باشد يا نداشته باشد؛ دسترسي و دستيابي به دنيا را داشته باشد يا نداشته باشد؛ دسترسي و دستيابي به دنيا و مظاهر آن، پيدا شده يا دستش از همه چيز كوتاه باشد؛ دنيايي كه بدان دست يافته، كم و ناچيز باشد يا زياد و بسيار زياد باشد. در تمام صور، هيچ گونه دلبستگي به دنيا در خود احساس نكند.
حضرت امام، انسان متكاملي بودند كه روح الهي خويش را به حقيقت وارستگي آراسته بودند. با آنكه از بهترين استعداد و زمينه مناسب امكانات براي رسيدن به انواع مظاهر دنيا برخوردار بودند، ولي هيچ گاه، به دنبال دنيا نرفته، بلكه از آن گريزان و رويگردان بودند. درست به همين دليل و به مشيت خداوند، دنيا در تمام مظاهر گوناگونش به ايشان روي آورد و به اوج محبوبيت، شهرت، قدرت و امكانات دنيا دست يافتند و در اين مرحله نيز امتحاني نيكو دادند. ايشان، همه آنچه را كه در راستاي وارستگي و خلوص و خدمت به دين خدا و بندگان او به دست آورده بودند، فقط و فقط در راه خدا صرف كردند و هرگز هيچ گونه اثري از كمترين دلبستگي به ريز و درشت و خرد و كلان امور دنيوي در ايشان مشاهده نشد؛ چرا كه او خانه را به صاحبخانه تسليم كرده و دل را يكپارچه به محبوب سپرده بود و نه خودي براي خود مي پنداشت و نه دلي براي خود تا چيزي را جز خدا براي خود بخواهد يا آنكه به چيزي جز خدا دل سپارد.
محمد حسن رحيميان - در سايه آفتاب، ص 57
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :