امروز:
سه شنبه 28 شهريور 1396
بازدید :
970
امام از همه پركارتر
مسلم است كه انسان براي نوشتن يك مطلب و حتي يك نامه، همزمان به آرامش روحي و سلامت جسمي نياز دارد. ضعف و بيماري جسمي يا ناراحتي روحي مي تواند مانع از خوب فكر كردن و خوب نوشتن باشد. ولي همه شاهد بوديم در همين يك ساله بعد از قبول قطعنامه و نوشيدن زهر آن و آلام ديگري كه دل آن حضرت را خون و اشكشان را جاري كرد، دهها پيام جامع را در زمينه هاي گوناگون تحرير فرمودند. ناگفته ها را گفتند و بر مسائل مهم تاكيد مضاعف كردند. پرده از مسائل مبهم و ناشناخته برداشتند و حجت را بر همه تمام و نعمت چراغ هدايتش را كامل نمودند. گويي خود را در پايان راه مي ديدند و تكليف مي دانستند كه در ايفاي رسالت خويش، حتي از نكته اي فروگذار نكنند. بدين ترتيب، در زمينه نوشتن پيامها، گذشته از جهت محتواي شگفت انگيز آنها از جنبه كميت و حجم در مقياسي بي سابقه و فوق العاده در طي يك سال آخر عمرشان، كار كردند. تازه اين گوشه اي از انبوه كارهاي سنگين و متنوع حضرتشان بود.
محمد حسن رحيميان - در سايه آفتاب، ص 108
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :