امروز:
شنبه 5 فروردين 1396
بازدید :
504
مشخصات داوود و ويژگي‎هاي او
يكي از پيامبران بزرگي كه علاوه بر قدرت معنوي و نبوّت، داراي حكومت ظاهري وسيع نيز بود، حضرت داود ـ عليه السلام ـ است كه نام مباركش شانزده بار در قرآن آمده است.
حضرت داود ـ عليه السلام ـ در سرزميني بين مصر و شام ديده به جهان گشود، او از نواده‎هاي حضرت يعقوب است و به نُه واسطه به يكي از فرزندان حضرت يعقوب مي‎رسد، پدرش «ايشا» نام داشت.
او صد سال عمر كرد، كه چهل سال از آن را حكومت نمود.[1]
ماجراي شهرت داود ـ عليه السلام ـ ـ همان طور كه پيش از اين شرح داده شد ـ آن هنگام شروع شد كه به عنوان يكي از سربازان طالوت، به جنگ جالوت و لشكرش رفت و با سنگي كه در فلاخن خود نهاده بود، جالوت جبّار را كشت (كه داستانش در صفحة قبل گذشت).
«ايشا» ده پسر داشت، داود ـ عليه السلام ـ كوچكترين آنها بود.
حضرت داود ـ عليه السلام ـ بسيار خوش صوت بود، به طوري كه وقتي صدايش به مناجات بلند مي‎شد، پرندگان به سوي او مي‎آمدند و حيوانات وحشي گردن مي‎كشيدند تا صداي دلنشين او را بشنوند، او كوتاه قد و كبود چشم و كم مود بود، در ميان بني اسرائيل و در پيشگاه طالوت فرماندة شجاع و با ايمان لشكر بني اسرائيل، داراي موقعيت عظيم بود، پس از آن كه طالوت از دنيا رفت، بني اسرائيل حكومت و فرماندهي طالوت را، در اختيار داود ـ عليه السلام ـ گذاشتند، و همة ثروتهاي طالوت را به او سپردند، وقتي كه به حاكميّت رسيد، خداوند او را به مقام پيامبري نيز رسانيد.[2]
ده خصلت عظيم داود ـ عليه السلام ـ
در قرآن، در آية 15 تا 20 سورة ص، خداوند داوود ـ عليه السلام ـ را با ده خصلت ارجمند مي‎ستايد، حتي به پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ سفارش كرده كه در برابر گزند مخالفان و بدخواهان همانند داوود ـ عليه السلام ـ صبر و مقاومت داشته باشد.
در آية نخست (آية 17 ص) چنين آمده:
«اِصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ اذْكُرْ عَبْدَنا داوُدَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ؛ اي پيامبر! در برابر آن چه مخالفان مي‎گويند شكيبا باش و به خاطر بياور بندة ما داوود ـ عليه السلام ـ را كه صاحب قدرت، و بسيار بازگشت كنندة به خدا بود.»
خصال دهگانه ارجمند داوود ـ عليه السلام ـ عبارتند از:
1. صبر و مقاومت.
2. مقام عبوديّت و بندگي.
3. قوّت و قدرت معنوي و جسمي.
4. بازگشت و رجوع مداوم به خدا، و رابطة تنگاتنگ با خدا.
5. كوهها در تسخير او بودند و با او صبح و شام تسبيح خدا مي‎گفتند.
6. پرندگان در تسبيح خدا با او هم آواز مي‎شدند.
7. آنها نه تنها در آغاز كار بلكه در همة احوال، با تسبيح او هماهنگ مي‎شدند.
8. داشتن حكومت استوار و مقتدرانه.
9. علم و دانش سرشار كه ماية بركات است.
10. منطقي گويا، و بياني لطيف و شيوا.[3]
خداوند گاهي او را به عنوان «نِعمَ العَبدِ» «نيكوترين بنده» و زماني او را به عنوان خليفة خود[4]، و نيز به داشتن امتياز و فضايل[5] علم و حكمت[6] معرفي كرده، و نزول كتاب اخلاقي و مهم زبور را بر او، بر شمرده[7] او را با عاليترين خصلت‎ها ستوده است.
كتاب زبور مشتمل بر نصايح و مناجات و امور اخلاقي است، مزامير زبور در كتاب عهدين، مشتمل بر 150 فصل است كه هر كدام به نام مزمور ناميده شده و سراسر آن به شكل اندرز، دعا و مناجات است.
[1]. كامل ابن اثير، ج 1، ص 76 تا 78؛ بحار، ج 14، ص 14 و 15.
[2]. بحار،‌ج 14، ص 14 و 15.
[3]. تفسير فخر رازي، ج 26، ص 183 (با استفاده از آيات 17 تا 19 صاد).
[4]. سورة ص، آية 30 و 26.
[5]. سبأ، 26.
[6]. نمل، 15.
[7]. اسراء، 55؛ نساء، 163. اين كتاب در شب 28 رمضان به آن حضرت نازل شد (بحار، ج 4، ص 33).
مطالب مرتبط :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیک :
متن نظر :