امروز:
شنبه 9 ارديبهشت 1396
بازدید :
420
چه كسي امام مهدي را به قائم ملقب كرد؟

اولين كسي كه حضرت مهدي(عج) را ملقب به لقب «قائم» نموده خداوند تبارك و تعالي است، در روايت معروف از صحيفه حضرت فاطمه (سلام الله عليها) كه نام پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) و تمام ائمه و نام پدران و مادران آن ها در آن مشخص شده است به لقب «قائم» برای حضرت صاحب الامر عجل الله تعالى فرجه الشريف) اشاره شده است كه عين عبارت كتاب صدوق اين است: «ابوالقاسم محمد بن الحسن، هو حجة الله تعالي علي خلقه القائم،امه جارية اسمها نرجس ...» صحيفه فاطميه كه جابر آن را در حضورحضرت فاطمه (سلام الله عليها)عليها ديده است از طرف پروردگار متعال به بانوي دو عالم اهداء شده بود كه از اين مطلب مي‎توان استنباط كرد كه اين لقب به حضرتش از طرف خداوند متعال داده شده است، بنابراين مي‎توان گفت اين لقب منبع غيبي دارد و از سوي خداوند متعال به امام زمان صلوات الله عليه داده شده است بعد از خداي متعال پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) اين لقب را به حضرت داد، است :«ابي بصير عن ابي عبدالله (عليه السلام) قال، قال رسول الله (صلي الله عليه و آله و سلم): ان الله تعالي اختار من الناس الانبياء الرسل و اختارني من الرسل و اختار مني علياً و اختار من علي الحسن و الحسين و اختار من الحسين الاوصياء تاسعهم قائمهم...» يعني همانا خداوند متعال برگزيد از ميان مردم انبياء را و از بين پيامبران مرا برگزيد و از من علي را برگزيد و از علي حسن و حسين را اختيار كرد و از حسين امامان نه‌گانه را كه نهمين آن ها قائم آن هااست.[1]
روايات معتبر ديگري از طرق گوناگون نقل شده كه پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) حضرت مهدي(عج) را به اين لقب ملقب كرده‌اند.
بعد از رسول خدا اين لقب به حضرتش توسط علي بن ابيطالب اطلاق شده است كه در كتب معتبر با سندهاي معتبر از جمله نهج البلاغه آمده است. «…اللهم بلي لا تخلوا الارض من قائم لله بحجةٍ اما ظاهراً مشهوراً و اما خائفاً مغموراً لئلا تبطل حجج الله و بيناته…»[2] يعني، هرگز روي زمين خالي نمي‌شود از كسي كه به حجت الهي قيام كند خواه ظاهر باشد و آشكار، و يا ترسان و پنهان! تا دلائل الهي و نشانه‌هاي روشن او باطل نگردد. در اين بيان شريف امام علاوه بر اينكه تمام ائمه را قائم (بپا دارنده دين الهي) مي‎داند اشاره‎اي تلويحي به غيبت امام عصر (عجل الله تعالى فرجه الشريف) با عبارت «اما خائفاً… » می فرماید واين حقيقت را براي كميل بيان مي‎دارد و معناي قائم را نيز درباره ائمه واضح و روشن مي‎نمايد كه حافظ نشانه‎هاي خداوند و حجت‎هاي الهي و بينات او هستند، مصداق اين اوصاف غير از ائمه اثني عشر هيچ كس نمي‎تواند باشد.
بعد از پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) و امير المؤمنين (عليه السلام) حضرت فاطمه (سلام الله عليها) به تبعيت از خداوند متعال اين لقب را به حضرتش داده‎اند، و تمام ائمه با اين لقب به حضرتش تصريح كرده‎اند[3] كه شيخ صدوق و ديگران در كتاب هاي خود به اين اخبار معتبر تصريح نموده‎اند، چنانكه از امام حسن (عليه السلام) و امام حسين نيز اين طور نقل شده است: «… اما علمتم ما منا احدٌ الا ويقع في عنقه بيعة لطاغيةِ زمانه الاّ القائم الذي يصلي روح الله عيسي بن مريم خلفه …» و «… قال الحسين بن علي (عليهما السلام) في التاسع من ولدي سنة من يوسف و… و هو قائمنا اهل البيت…»[4] و تمام ائمه به ترتيب اين لقب را به حضرتش داده‎اند.
در نتيجه مي‎توان گفت كه اين لقب امام مهدي از طرف خداوند به وسيله پيامبر رسيده و پيامبر اولين كسي است كه آن حضرت را با اين لقب ياد كرده است و تمام ائمه و حتي امام زمان خودش با اين لقب خود را به مردم معرفي فرموده است و در حين ظهور نيز يكي از نام هايي كه حضرتش را به آن لقب ندا دهند همين لقب است.
درباره علت ملقب شدن امام عصر به اين لقب از طرف خداوند نيز روايتي در بحار الانوار نقل شده است «عن الثمالي… سالت عن الباقر (عليه السلام) الستكم قائمين بالحق، قال بلي. قلت لم سُمِيَ القائم قائماً…»[5] علت را از حضرت سؤال نمود و حضرت فرموده است كه بعد از شهادت جدم حسين (عليه السلام) ملائكه بسيار گريستند و نوحه نمودند و از خداوند درخواست كردند كه انتقام او را بگيرد. از طرف خداوند خطاب آمد به سوي ملائكه كه فرمود: قسم به عزت و جلالم كه از آن ها توسط فردي از خاندان امام حسين (عليه السلام) انتقام مي گيرم «فسرت الملائكه بذلك فاذاً احد قائم يصلي فقال الله عزوجل: بذلك القائم انتقم منهم»[6] به وسيله آن قائم كه در حال نماز است از آنها انتقام مي گيرم (مثل اينكه نور وجودي حضرت صاحب به ملائكه نشان داده شده است.)

پي نوشت ها:
[1] . طوسي، كتاب الغيبة، مكتبة نينوي، چاپ اول، بي‎تا، ص 93.
[2] . نهج البلاغه، كلمات قصار، شمارة 147.
[3] . پيشين، كمال الدين، ص 316،
[4] . بحار الانوار، چاپ دار الكتب، ج1، ص51 و 31، از امام رضا (عليه السلام) با اين لقب از حضرت ياد كرده است.
[5] . مجلسي، محمد باقر، بحار الانوار، تهران، انتشارات كتابچي، 1370، ج51، ص 28.
[6] . همان، ص 28 ـ 29.

مطالب مرتبط :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیک :
متن نظر :