امروز:
جمعه 6 اسفند 1395
بازدید :
1503
مهدويت در اديان غير ابراهيمي
1ـ مهدي موعود ـ عليه السّلام ـ در كتب مقدسه‌ هنديان
در كتاب‌هاي مذهبي مقدّسي كه در ميان هنديان به عنوان كتاب‌هاي آسماني شناخته شده و آورندگان اين كتاب‌ها به عنوان پيامبر شناخته مي‌شوند، تصريحات زيادي به وجود مقدّس مهدي موعود ـ عليه السّلام ـ و ظهور مبارك آن حضرت شده است كه قسمتي از آنها از نظر خوانندگان گرامي مي‌گذرد.
الف) بشارت ظهور حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ در كتاب اوپانيشاد
در كتاب «اوپانيشاد» كه يكي از كتب معتبره و از منابع هندوها به شمار مي‌رود، بشارت ظهور مهدي موعود ـ عليه السّلام ـ چنين آمده است؛
«اين مظهر ويشنو (مظهر دهم) در انقضاي كلّي يا عصر آهن، سوار بر اسب سفيدي، در حالي كه شمشير برهنه‌ي درخشاني به صورت ستاره‌ي دنباله‌دار در دست دارد ظاهر مي‌شود، و شريران را تماماً هلاك مي‌سازد، و خلقت را از نو تجديد، و پاكي را رجعت خواهد داد... اين مظهر دهم در انقضاي عالم ظهور خواهد كرد.»[1]
با اندك تأملي در جملات بشارت فوق، ظاهر مي‌شود كه مقصود از «مظهر ويشنو» همان وجود مقدّس حجة بن الحسن العسكري ـ عليه السّلام ـ است؛ زيرا طبق روايات متواتر اسلامي آن حضرت در آخر الزمان و در پايان جهان، ظهور خواهد نمود و با شمشير قيام خواهد كرد، و تمامي جباران و ستمگران روي زمين را از بين خواهد برد، و در دوران حكومت آن مظهر قدرت خداوند، جهان، آفرينش نويني خواهد يافت.
در اين زمينه اخبار و احاديث بسيار زيادي در كتب شيعه و سنّي از پيامبر گرامي اسلام و ائمّه‌ي معصومين ـ عليهم السّلام ـ روايت شده است كه برخي از آنها را جهت توضيح فرازهاي بشارت مزبور، تحت چند عنوان مي‌آوريم.
1ـ مهدي ـ عليه السّلام ـ در آخر الزمان ظاهر مي‌شود
در كتاب «غيبت» شيخ طوسي ـ رحمه الله ـ از ابو سعيد خدري روايت كرده است كه گفت: از رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ شنيدم كه بر فراز منبر مي‌فرمود:
«مهدي از عترت و اهل بيت من است. او در آخر زمان ظهور مي‌كند. در آن هنگام آسمان بارانش را فرو مي‌فرستد، زمين گياهان خود را مي‌روياند. و او سراسر روي زمين را پر از عدل و داد مي‌نمايد، آنچنان كه ديگران ـ ستمگران ـ آن را پر از ظلم و جور كرده باشند.»[2]
در كتاب «عقد الدرر»، باب سوم از قول ابو سعيد خدري از رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ نقل كرده است كه آن حضرت فرمود:
«در آخر الزمان مردي جوان، با چهره‌اي زيبا و بيني كشيده، كه از عترت من است قيام مي‌كند، زمين را پر از عدل و داد مي‌نمايد، همان گونه كه پر از ظلم و جور شده باشد...»[3]
ب) بشارت ظهور حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ در كتاب «ياسك»
در كتاب «باسك» كه از كتب مقدّسه‌ي آسماني هندوهاست، بشارت ظهور حضرت وليعصر ـ عليه السّلام ـ چنين آمده است.
«دور دنيا تمام شود به پادشاه عادلي در آخر الزمان، كه پيشواي ملائكه و پريان و آدميان باشد، و حق و راستي با او باشد، و آنچه در دريا و زمين‌ها و كوه‌ها پنهان باشد همه را بدست آورد، و از آسمان‌ها و زمين و آنچه باشد خبر دهد، و از او بزرگ‌تر كسي به دنيا نيايد.»[4]
ناگفته پيداست كه منظور از آن پادشاه عادل، موعود همه‌ي ملّت‌ها، وجود مقدّس حجّت بن الحسن العسكري ـ عليه السّلام ـ است؛ ‌زيرا طبق روايات اسلامي و وعده‌هاي تمامي انبيا، تنها اوست كه به عدل و داد قيام مي‌كند و ريشه‌ي ظلم و بيداد را از بنياد بر مي‌كند، و جهان را پر از عدل و داد مي‌نمايد، و آنچه در دريا و زمين و كوه‌ها پنهان شده به دست مي‌آورد، و تنها اوست كه در آخر الزمان ظاهر مي‌شود و تحول و دگرگوني عظيمي در دنيا به وجود مي‌آورد، و زحمات همه‌ي پيامبران را كه به منظور برقرار ساختن عدالت اجتماعي آمده‌اند به ثمر مي‌رساند، و فرمانش بر همه‌ي موجودات جهان نافذ است.
به هر حال، در اين بشارت و بشارات ديگري كه در ساير كتب مقدسه‌ي مذهبي اهل اديان آمده، موضوع ظهور مبارك حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ به قدري واضح و روشن است كه هيچ گونه نيازي به توجيه و تفسير ندارد؛ ولي در عين حال، براي اين كه معلوم شود تمام مضامين بشارت مزبور در احاديث اسلامي نيز آمده است، پيرامون برخي از فرازهاي آن توضيحاتي مي‌دهيم.
«راحَتِهِ فَأيَكُمْ لَوْ كانَتْ فِي راحَتِهِ شَعْرَةٌ لَمْ يُبْصِرْها»[5]
«هنگامي كه اُمور به دست حضرت صاحب الامر ـ عليه السّلام ـ برسد، خداي تبارك و تعالي هر زمين پستي را براي او بالا مي‌برد، و هر زمين بلندي را پائين مي‌آورد تا اين كه همه‌ي جهان همانند كف دست او برايش آشكار شود. آيا كدام يك از شما اگر كف دست او تار مويي باشد آن را نمي‌بيند؟».
پس با توجّه به آنچه گذشت، به اين نتيجه مي‌رسيم كه، آن شخصيّت بي‌نظير و بي‌مانندي كه از آسمان و زمين خبر مي‌دهد و حجّت بر تمام مردم است و بر تمام جهان هستي احاطه‌ي علمي دارد، يگانه منجي عالم و تنها باز مانده از حجّت‌هاي الهي، حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ است كه چيزي از اسرار عالم بر او پوشيده نيست.
6ـ در همه‌ي عالم كسي بزرگ‌تر از مهدي ـ عليه السّلام ـ به دنيا نيايد
صاحب كتاب «عقد الدرر» در مورد عظمت و بزرگواري حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ و مقام و موقعيّت آن امام والا مقام، حديثي از امام محمّد باقر ـ عليه السّلام ـ روايت كرده است كه فرمود:
«حضرت موسي ـ عليه السّلام ـ براي بار اوّل، به آنچه كه به قائم آل محمّد ـ عليهم السّلام ـ عطا خواهد شد نظر كرد و گفت: پروردگارا! مرا قائم آل محمّد ـ عليه السّلام ـ قرار بده. به آن حضرت گفته شد: قائم ـ عليه السّلام ـ از ذريه‌ي احمد ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ است.
بار دوم نظر كرد همان عطا را ديد و همان دعا را كرد و همان جواب را شنيد، براي سومين بار نظر كرد، همان عطا را ديد و همان درخواست را نمود و همان جواب را شنيد.»[6]
ج) بشارت ظهور حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ در كتاب «پاتيكل»
در كتاب «پاتيكل» كه از كتب مقدّسه‌ي هنديان مي‌باشد و صاحب اين كتاب از اعاظم كفره‌ي هند است و به گمان پيروانش، صاحب كتاب آسماني است، بشارت ظهور مبارك حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ چنين آمده است:
«چون مدّت روز تمام شود، دنياي كهنه نو شود و زنده گردد، ‌و صاحب ملك تازه پيدا شود از فرزندان دو پيشواي بزرگ جهان كه يكي «ناموس آخر الزمان» و ديگري «صديق اكبر».
يعني وصي بزرگ‌تر وي كه «پشن» نام دارد. و نام آن صاحب ملك تازه، «راهنما» است، به حق، پادشاه شود، و خليفه‌ي «رام» باشد، و حكم براند، و او را معجزه بسيار باشد. هر كه پناه به او برد و دين پدران او اختيار كند، سرخ روي باشد در نزد رام.»
و دولت او بسيار كشيده شود، و عمر او از فرزندان «ناموس اكبر» زياده باشد، و آخر دنيا به او تمام شود. و از ساحل درياي محيط و جزاير سرانديب و قبر بابا آدم ـ عليه السّلام ـ و از جبال القمر تا شمال هيكل زهره، تا سيف البحر و اقيانوس را مسخر گرداند، و بتخانه‌ي «سومنات» را خراب كند. و «جگرنات»[7] به فرمان او به سخن آيد و به خاك افتد، پس آن را بشكند و به درياي اعظم اندازد، و هر بتي كه در هر جا باشد بشكند.»[8]
از آنجا كه در اين بشارت، الفاظ و تعابيري به كار رفته است كه امكان دارد براي بعضي از خوانندگان نامفهوم باشد بعضي از آنها را جهت روشن‌تر شدن مطلب توضيح مي‌دهيم:
1ـ مقصود از «ناموس آخر الزمان»، ناموس اعظم الهي، پيامبر خاتم حضرت محمّد بن عبدالله ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ است.
2ـ پشن، نام هندي حضرت علي بن ابي طالب ـ عليه السّلام ـ است.
3ـ صاحب ملك تازه، آخرين حجّت خداوند حضرت ولي عصر ـ عليه السّلام ـ است و راهنما، نام مبارك حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ است كه بزرگ‌ترين نماينده‌ي راهنمايان الهي و نام مقدّس وي نيز، هادي و مهدي و قائم به حق است.
4ـ كلمه‌ي «رام» به لغت «سانسكريتي» نام اقدس حضرت احديت (خدا) است.
5ـ اين جمله «هر كه به او پناه برد، و دين پدران او اختيار كند، در نزد رام، سرخ روي باشد» صريح است در اين كه، حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ جهانيان را به دين اجداد بزرگوارش، اسلام، دعوت مي‌كند.
6ـ سومنات ـ بنا به نوشته‌ي علّامه دهخدا، در كتاب لغت نامه بتخانه‌اي بوده است در «گجرات». و گويند: سلطان محمود غزنوي آنرا خراب كرد، و «منات» را كه از بتهاي مشهور است و در آن بتخانه بود، شكست. و گويند: اين لغت هندوي است كه مفرّس شده و آن نام بتي بود، و معني تركيبي آن «سوم، نات» است: نمونه‌ي قمر، زيرا «سوم» به لغت هندوي قمر را گويند، و نات، تعظيم است. براي اطلاع بيشتر به لغت نامه‌ي دهخدا، ماده‌ي «سومنات» مراجعه فرماييد.
د) بشارت ظهور حضرت بقية الله ـ عليه السّلام ـ در كتاب «وشن جوك»
در كتاب «جوك» كه رهبر جوكيان هندو است و او را پيامبر مي‌دانند، ‌درباره‌ي بشارت ظهور حضرت «بقية الله» ـ عليه السّلام ـ و رجعت گروهي از اموات در دوران حكومت عدالت گستر آن حضرت، چنين آمده است:
«آخر دنيا به كسي برگردد كه خدا را دوست مي‌دارد و از بندگان خاص او باشد و نام او «خجسته» و «فرخنده» باشد. خلق را، كه در دين‌ها اختراع كرده و حق خدا و پيامبر را پايمال كرده‌اند، همه را زنده گرداند و بسوزاند، و عالم را نو گرداند، و هر بدي را سزا دهد، و يك «كرور» دولت او باشد كه عبارت از چهار هزار سال است، خود او و اقوامش پادشاهي كنند.»[9]
[1] . اوپانيشاد، ترجمه‌ي محمد داراشكوه (از متن سانسكريت) ج2، ص637.
[2] . غيبت شيخ طوسي، ص111، ص180؛ بحارالانوار، ج51، ص74، ح25؛ اثبات الهداة، ج3، ص502، ح294؛ منتخب الاثر، ص169، ح81، و در چاپ ديگر، ص222، ح81.
[3] . عقد الدرر، باب 3، ص39.
[4] . بشارات عهدين، ص246 ـ علائم الظهور كرماني، ص18 ـ لمعات النور في كيفية الظهور، ج1، ص19، نور الانوار، ص86، نور هفتم.
[5] . بشارة الاسلام، ص243.
[6] . عقد الدرر، ص26 و 160، آخر باب اول و باب هشتم؛ بحارالانوار، ج51، ص77، ح35؛ غيبت نعماني، ص240، ح34، باب 13.
[7] . جگرنات به لغت سانسكريت نام بتي است كه هندوها آن را مظهر خدا مي‌دانند.
[8] . علائم الظهور كرماني، ص17؛ لمعات شيرازي، ج1، ص18؛ نور الانوار، ‌نور هفتم، بشارات عهدين، ص246 به نقل از كتاب زبدة المعارف، ذخيرة الالباب و تذكرة الاولياء.
[9] . بشارات عهدين، ص272 ـ علائم الظهور كرماني، ص18.
@#@
دو كلمه‌ي «فرخنده» و «خجسته» در عربي به (محمّد و محمود) ترجمه مي‌شود و اين هر دو اسم، نام مبارك حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ مي‌باشد، و شايد هم اشاره به «محمّد» و «احمد» باشد؛ زيرا در روايات اسلامي وارد شده است كه حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ دو نام دارد، يكي مخفي و ديگري ظاهري است، ‌نامي كه مخفي است «احمد» و آن كه ظاهر است «محمد» مي‌باشد.
در اين زمينه، در حديثي از امير مؤمنان علي ـ عليه السّلام ـ روايت شده است كه بر فراز منبر فرمود:
«مردي از دودمان من در آخر الزمان ظهور مي‌كند كه رنگش سفيد مايل به سرخي ـ گندم گون ـ و شكمش كمي چاق و برآمده؛ رانهايش پهن، استخوان شانه‌هايش درشت، در پشت وي دو خال است: يكي به رنگ پوست بدنش و ديگري شبيه خال پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ است. و نيز دو نام دارد: يكي مخفي و ديگري ظاهر، ‌نامي كه مخفي است «احمد» و آن كه ظاهر است «محمّد» مي‌باشد. چون پرچم خود را به اهتزاز درآورد، شرق و غرب جهان را روشن سازد و دست بر سر مردم گذارد، پس دل مؤمنان از آهن قوي‌تر گردد، خداوند، نيروي چهل مرد به آنان عطا فرمايد، مرده‌اي نيست كه (با ظهور او) شادي به دل و قبرش راه نيابد، ارواح آنها در قبور به ديدار يكديگر مي‌روند و قيام حضرت قائم ـ عليه السّلام ـ را به همديگر مژده مي‌دهند.»[1]
اما تعيين مدّت دولت مهدي ـ عليه السّلام ـ و همچنين تفسير «كرور» به چهار هزار سال با روايات اسلامي و اصطلاحات رياضي توافق ندارد؛ زيرا در روايات اسلامي در مورد مدت حكومت حقّه به اختلاف سخن رفته و به طور قطع مدت حكومت آن حضرت مشخص نيست، و كرور نيز طبق اصطلاحات رياضي در زمان گذشته عبارت از پانصد هزار است كه با تفسير مذكور موافقت ندارد.
هـ ) بشارت ظهور حضرت ولي عصر ـ عليه السّلام ـ در كتاب «ديد»
در كتاب «ديد» كه از كتب مقدسه‌ي هنديان است بشارت ظهور مبارك حضرت ولي عصر ـ عليه السّلام ـ چنين آمده است:
«پس از خرابي دنيا، پادشاهي در آخر الزمان پيدا شود كه پيشواي خلايق باشد، و نام او «منصور» باشد و تمام عالم را بگيرد، و به دين خود درآورد، و همه كس را از مؤمن و كافر بشناسد، و هر چه از خدا بخواهد برآيد.»[2]
در برخي از روايات اسلامي، ائمّه‌ي معصومين ـ عليهم السّلام ـ «منصور» را يكي از اسامي مبارك حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ خوانده، و آيه‌ي شريفه‌ي: «وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً فَلا يُسرِفْ فِي القَتلِ اِنَّهُ كانَ مَنْصوراً»[3] را به آن حضرت تفسير نموده‌اند كه آن يگانه باز مانده‌ي حجج الهي، , وليّ خون مظلومان و منصور و مؤيّد من عند الله است.
و در همين رابطه در ضمن حديثي از امام باقر ـ عليه السّلام ـ روايت شده است كه فرمود:
«القائِمُ مِنّا مَنصُورٌ بالرُّعْبِ، مُؤيَّدٌ بِالنَّصْرِ، تُطوي لَهُ الأرضُ، وَ تَظهَرُ لَهُ الكُنُوزُ، وَ يبلغ سُلطانُهُ المَشرَقَ وَ المَغرِبَ.»[4]
«قائم ما به وسيله‌ي رعب (در دل دشمنان) ياري مي‌شود، و با نصرت الهي تأييد مي‌گردد، زمين زير پايش پيچيده مي‌شود، و گنج‌هاي زمين براي او ظاهر مي‌شود، و دولت او به شرق و غرب عالم مي‌رسد».
و) بشارت ظهور حضرت قائم ـ عليه السّلام ـ در كتاب «دادتگ»
در كتاب «دادتگ» كه از كتب مقدّسه‌ي برهمائيان هند است، بشارت ظهور مبارك حضرت «قائم ـ عليه السّلام ـ » چنين آمده است:
«بعد از آن كه مسلماني به هم رسد، در آخر الزمان، و اسلام در ميان مسلمانان از ظلم ظالمان و فسق عالمان و تعدّي حاكمان و رياي زاهدان و بي‌ديانتي امينان و حسد حاسدان بر طرف شود و به جز نام از آن چيزي نماند، و دنيا مملو از ظلم و ستم شود، و پادشاهان، ظالم و بي‌رحم شوند، و رعيّت بي‌انصاف گردند و در خرابي يكديگر كوشند و عالم را كفر و ضلالت و فساد بگيرد، دست حق به در آيد، و جانشين آخر «ممتاطا»[5] ظهور كند و مشرق و مغرب عالم را بگيرد و بگردد همه جا (همه‌ي جهان را) و بسيار كسان را بكشد و خلايق را هدايت كند، و آن در حالتي باشد كه تركان، ‌امير مسلمانان باشند، و (او) غير از حق و راستي از كسي قبول نكند.»[6]
آنچه در اين بشارت و بشارت‌هاي قبلي در مورد ظهور مبارك حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ آمده است، اكثر آنها بدون كم و كاست با روايات اسلامي منطبق است، و ممكن است؛ برخي تصوّر كنند كه شايد بعضي از مطالب اين پيشگويي كمي اغراق‌آميز باشد، ولي بايد توجّه داشت كه همه‌ي فرازهاي اين پيشگويي كه در ضمن، تعدادي از علايم ظهور را نيز بر شمرده است در بسياري از روايات اسلامي آمده و حتّي در دو حديث بسيار مفصّل و طولاني كه از رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ و امام صادق ـ عليه السّلام ـ در مورد حوادث قبل از ظهور از آن دو بزرگوار نقل شده به نفصيل سخن رفته است كه ما به جهت اختصار از نقل آنها صرف نظر مي‌نماييم، و علاقه‌مندان مي‌توانند به منابعي كه در پاورقي آورده‌ايم، مراجعه فرمايند.[7]
ز) بشارت ظهور حضرت حجت الله ـ عليه السّلام ـ در كتاب «ريگ ودا»
در كتاب «ريگ ودا» كه يكي از كتب مقدّسه هند است، بشارت ظهور حضرت حجت الله ـ عليه السّلام ـ چنين آمده است:
«ويشنو، در ميان مردم ظاهر مي‌گردد... او از همه كس قوي‌تر و نيرومندتر است... در يك دست «ويشنو» (نجات دهنده) شمشيري ماننده ستاره‌ي دنباله‌دار و دست ديگر انگشتري درخشنده دارد هنگام ظهور وي، خورشيد و ماه تاريك مي‌شوند و زمين خواهد لرزيد.»[8]
در اين بشارت، از ظهور انساني ممتاز و با عظمت و برخي از نشانه‌هاي ظهور وي سخن رفته است كه در وقت ظهور با شمشير آتش‌بار كه بسان ستاره‌ي دنباله‌دار است، قيام مي‌كند. و اين تعبير (يعني: قيام با شمشير) تعبير دقيق و لطيفي است كه مضمون آن در رابطه با ظهور حضرت ولي عصر ـ عليه السّلام ـ در احاديث اسلامي نيز آمده است.
زيرا بر اساس نصوص وارده و روايات متواتره‌ي اسلامي، ظهور مبارك آن يگانه منجي بشريّت و مظهر قدرت خداوندي كه براي نجات انسان‌ها از شرك، كفر، بت پرستي، ظلم و بيدادگري، و انحراف از جاده‌ي حق و حقيقت قيام خواهد كرد، با شمشير خواهد بود.
در اين زمينه، در حديثي از امام صادق ـ عليه السّلام ـ روايت شده است كه در تفسير آيه شريفه‌ي:
«وَلَنُذِيْقَنَّهُمْ مِنَ العَذابِ الأَدَني دُوْنَ العَذابِ الأَكْبَر»[9]
فرمود:
«اَلأدني: القَحطُ وَ الجَدِبْ، وَ الأكبَرُ: خُرُوجُ القائِمِ المَهْدِيّ ـ عليه السّلام ـ بِالسَّيفِ فِي آخِرِ الزَّمان»[10]
«عذاب پست‌تر، قحطي و خشكسالي است، ‌و عذاب بزرگ‌تر قيام مهدي ـ عليه السّلام ـ در آخر الزمان است.»
بنابراين، شكّي نيست كه منظور از ظهور آن انسان ممتاز در بشارت مذكور، همان وجود مقدس قائم آل محمد ـ عليه السّلام ـ است كه با شمشير قيام مي‌كند.
پيروي از حضرت مسيح ـ عليه السّلام ـ كه به نماز حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ اقتدا مي‌كند، با آن حضرت بيعت و موافقت خواهند كرد.
آري! اين مطلب مسلّم است كه (حضرت) مسيح ـ عليه السّلام ـ در آن قيام جهاني از همكاران و پيروان حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ خواهد بود، چنان كه روايات متواتره‌ي اسلام و همچنين آياتي از انجيل كه به نزول (حضرت) مسيح ـ عليه السّلام ـ در زمان آخرين بشارت مي‌دهد بر اين دعوا گواه است.»[11]
خواننده‌ي گرامي! آنچه تا به اينجا گفته شد توضيح فرازي از بشارت كتاب «ريگ ودا» از كتب مقدس هند در مورد قيام منجي بشر حضرت ولي عصر ـ عليه السّلام ـ بود كه با استفاده‌ي از آيات و روايات اسلامي به صورت مختصر بيان گرديد.
و امّا ساير فرازهاي بشارت مزبور، در ضمن رواياتي كه در آينده از زبان مبارك پيامبر عظيم الشأن اسلام و ساير ائمّه معصومين ـ عليهم السّلام ـ بازگو خواهيم نمود كم و بيش به تفصيل خواهد آمد، و از اين رو، چيزي در اينجا به آن اضافه نمي‌كنيم و تفسير آن را به دست رواياتي كه بعداً خواهيم آورد، مي‌سپاريم.
ح) بشارت ظهور آخرين حجّت خدا ـ عليه السّلام ـ در كتاب «شاكموني»:
در كتاب «شاكموني» كه از كتب مقدّسه‌ي هنديان مي‌باشد و به اعتقاد كفره‌ي هند، پيغمبر صاحب كتاب است و مي‌گويند: وي بر اهل خطا و ختن مبعوث بوده است، بشارت ظهور آخرين حجّت خدا حضرت ولي عصر ـ عليه السّلام ـ چنين آمده است:
«پادشاهي و دولت دنيا به فرزند سيّد خلايق دو جهان «گشن» بزرگوار تمام شود، و او كسي باشد كه بر كوه‌هاي مشرق و مغرب دنيا حكم براند و فرمان كند، ‌و بر ابرها سوار شود، و فرشتگان كاركنان او باشند، و جنّ و انس در خدمت او شوند، و از «سودان» كه زير خط «استوا» است تا سرزمين «تسعين» كه زير قطب شمالي است و ماوراي بحار و ماوراي اقليم هفتم و گلستان ارم تا باغ شداد را صاحب شود، و دين خدا يك دين شود و دين خدا زنده گردد و نام او «ايستاده» باشد، و خداشناس باشد.»[12]
«گشن» در لغت هندي نام پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ است كه در اين بشارت فوق، فرزند برومند وي را به نام «ايستاده» و «خداشناس» ناميده، چنان كه شيعيان او را «قائم ـ عليه السّلام ـ » و حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ مي‌خوانند.
و اما موضوع سوار شدن آن حضرت بر ابرهاي آسمان كه در اين بشارت آمده است، يكي از بزرگترين امتيازات آن موعود مسعود است كه نه تنها در بشارت فوق و مكرّراً در بشارت‌هاي انجيل از آن سخن رفته است؛ بلكه در روايات متواتره‌ي اسلامي نيز به صورت يك امر جدّي و خارق العاده مطرح گرديده است.
زيرا پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ و امامان معصوم ـ عليهم السّلام ـ در مواردي كه از ظهور مبارك آن ولي مطلق الهي سخن رانده‌اند، سير و حركت آن مصلح بزرگ جهاني را در ايّام ظهور خارق العاده دانسته، و به پيروان خود مژده داده‌اند كه حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ با قدرت و حلال در حالي كه بر ابرهاي آسمان سوار است، ظهور خواهد فرمود.

[1] . بحارالانوار، ج51، ص35، ح4.
[2] . بشارات عهدين، ص245؛ او خواهد آمد، ص66؛ علائم الظهور كرماني، ص18.
[3] . سوره‌ي اسراء، آيه‌ي 33، جهت اطلاع بيشتر به كتاب المحجّة ص127 ـ 129 مراجعه فرماييد.
[4] . بحارالانوا، ج52، ص191، ح24؛ بشارة الاسلام، ص99؛ و منتخب الاثر، ص292.
[5] . ممتاطا: در زبان هندي به معني «محمد» است.
[6] . علائم الظهور كرماني، ص18 ـ او خواهد آمد، ‌ص80.
[7] . بحارالانوار، ج6، ص306 از رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ و ج52، ص254 از امام صادق ـ عليه السّلام ـ كافي، ج8، ص36، 42 ـ مهدي موعود، ص1036، 1045 و بسياري از منابع ديگر از تفسير و حديث.
[8] . او خواهد آمد، ص65 به نقل از كتاب ريگ ودا، ماندالاي، 4 و 16 و 24.
[9] . سوره‌ي سجده، ‌آيه‌ي 21.
[10] . المحجة، ص173.
[11] . بشارات عهدين، ص259.
[12] . همان، ص242 ـ علائم الظهور كرماني، ص17 ـ او خواهد آمد، ص65.
ظهور حضرت مهدي (عج) از ديدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان ـ انتشارات مسجد جمكران
مطالب مرتبط :
نام ونام خانوادگی:
جنسیت :
سن :
تحصیلات :
مذهب :
کشور :
استان :
شهر :
پست الکترونیک :
متن سوال :