امروز:
دوشنبه 3 مهر 1396
بازدید :
745
دلايلي از قرآن و احاديث معتبر مبني بر حق بودن شيعه نسبت به ديگر مذاهب اسلام مي خواستم؟

بعد از رحلت غمبار و جانسوز رسول مکرّم اسلام، امّت اسلامي، به علت عدم پيروي از دستورات پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ مبني بر جانشيني حضرت علي ـ عليه السلام ـ از طريق نجات و صراط مستقيم که تضمين کنندة سعادت و عزّت و عظمت و وحدت و قدرت آنان بود، منحرف گرديده و در اطاعت اميال و خواهش هاي نفساني و شيطاني قرار گرفتند و بر اين اساس امّت متّحد و منسجم و مقتدر اسلامي که حاصل بيست و سه سال رنج و تلاش و تکاپوي شبانه روزي و خستگي ناپذير پيامبر مکرم اسلام بود، دچار تشتّت و پراکندگي گرديد و اسلام را به مذهب مختلف و بالأخره به هفتاد و دو فرقه تفريق و تقسيم نمودند، از همه شگفت انگيزترين اين است که هر کدام از فرقه هاي مذهبي، خود را حق و پيرو اسلام راستين و اهل نجات مي دانند، در حالي که بيشتر از يکي حق و اهل نجات نخواهد بود.
مذهب شيعه دوازده امامي، يکي از مذاهب است که در شمار و رديف مذاهب زيادي ديگر قرار داده شده است و لذا پرسشگر ارجمند دلايل حقانيّت آن را از قرآن و روايات معتبر خواسته است اينک به ترتيب به برخي از آيات و روايات که دلالت بر حقانيت مذهب شيعه دارند اشاره مي شود:
1ـ آيه اطاعت: «از خدا و رسول و اولي الأمر اطاعت کنيد»[1] خداوند در اين آيه اطاعت اولي الامر را همانند پيامبرش بدون قيد و شرط واجب نموده است، پس صاحبان امر که همان جانشينان پيامبر هستند، بايد همان شرايط و ويژگي را داشته باشند که پيامبر داشت، ويژگي پيامبر سه چيز بود. 1ـ منصوب از جانب خدا 2ـ عصمت 3ـ افضل و برتر از همة افراد امّت حتّي انبياي سابق، روي اين حساب به حکم آيه کريمه جانشينان آن حضرت نيز بايد، اين خصوصيّات و ويژگي ها را داشته باشد، تا اطاعت بدون قيد و شرط از آنان عقلاً و شرعاً قبيح نباشد.
از ميان همة مذاهب تنها مذهب شيعه دوازده امامي است که به حکم آية کريمه ويژگي ها و خصوصيّات فوق را در جانشينان پيامبر اکرم معتبر مي دانند بنابر اين آية کريمه صحّت و درستي اعتقاد شيعه را تأييد و حقانيت مذهب آنان را اثبات مي کند.
2ـ آيه کمال دين: امروز دين شما را کامل و نعمتم را بر شما تمام و دين اسلام را براي شما پسنديدم خطيب بغدادي به سند صحيح از ابو هريره نقل مي کند... روز غدير روزي است که پيامبر دست علي را گرفت و فرمود: آيا من ولي مؤمنين نيستم؟ گفتند: آري اي رسول خدا آن گاه فرمود: هر که من مولاي او هستم اين علي مولاي اوست، در اين حال عمر بن خطاب دوبار به علي تبريک گفت و عرض کرد: اي پسر ابي طالب تو مولاي من و مولاي تمام مسلمانان گشتي در اين هنگام آية فوق نازل شد[2]. از آيه به روشني استفاده مي شود که دين مقدّس اسلام بدون نصب امام و جانشين از جانب خدا براي پيامبرش کامل و پسنديده و نعمت بر امّت تمام نيست زيرا خداوند در آية (ابلاغ)[3] عدم ابلاغ امامت را مساوي با عدم ابلاغ رسالت مي داند فلذا هنگامي که رسول خدا امير المؤمنين را در غديرخم به خلافت نصب نمود خداوند فرمود: امروز دين شما را کامل و نعمتم را بر شما تمام و اسلام را به عنوان دين کامل براي شما پسنديدم، اين آيه نيز حقانيّت مذهب شيعه را تأييد مي کند، زيرا تنها مذهب شيعة دوازده امامي است که از ديني که با نعمت امامت و جانشيني علي بن ابي طالب ـ عليه السلام ـ کامل و تمام گرديده است پيروي مي کنند.
امّا روايات: 1ـ ام سلمه مي گويد: از رسول خدا شنيدم که فرمود: علي و شيعيان اش در کنار حوض بر من وارد مي شوند در حاليکه حق با آن هاست، و از علي جدا نشويد.[4]
2ـ ام سلمه مي گويد: علي بر حق است، کسي که از علي پيروي کند از حق پيروي کرده است و هر کس علي را ترک و رها کند حق را ترک و رها کرده است.[5]
3ـ رسول خدا فرمود: علي با حق و حق با علي و بر زبان اوست هر کجا علي دور بزند حق با او دور مي زند.[6] اين حديث به روشني بر حقانيت شيعه دلالت دارد زيرا تنها مذهبي که از حق و علي و علي حق پيروي مي کنند شيعة دوازده امامي مي باشد.
4ـ پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمود: مثل اهل بيت من مثل کشتي نوح است هر کس بر آن سوار شد نجات يافت و هر کس از آن تخلّف نمود غرق گرديد.[7] تنها مذهبي که بعد از رحلت رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ به اهل بيت آن حضرت تمسّک جستند و امامت آنان را به عنوان جانشينان پيامبر پذيرفتند. شيعة دوازده امامي هستند بنابر اين اين حديث نيز حقانيت شيعه را اثبات مي کند.
5ـ رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ يا علي تو و اصحاب و شيعيانت در بهشت هستي. [8]
6ـ رسول خدا به علي فرمود: تو و شيعيانت در بهشت هستي.[9]

معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1ـ بحار الأنوار، علاّمه محمّد باقر مجلسي.
2ـ فضائل الشيعه، شيخ محمّد صدوق.
3ـ کشف الغمّه، علي بن عيسي اربلي.

پي نوشت ها:
[1] . نساء، 59.
[2] . خطيب بغدادي احمد بن علي، تاريخ بغداد، 8/284، دارالکتب العلميه، بيروت، 1417.
[3] . مائده، 67.
[4] . علامه حلّي حسن بن يوسف، کشف اليقين، 234، سال چاپ 1411 ق.
[5] . الميثمي علي بن ابي بکر، مجمع الزوايد، 9/135، دار الکتب العلميه بيروت 1408، کشف الغمّه 1/141.
[6] . ابن مردويه اصفهاني احمد بن موسي، مناقب علي بن ابي طالب، ص 114، دار الحديث 1424.
[7] . علامه مجلسي محمّد باقر، بحار الانوار 23/124، مؤسسة الوفاء بيروت، 1403.
[8] . ابطحي سيد مرتضي، الشيعه في احاديث الفرقتين، ص 190، 1416.
[9] . اذدي فضل بن شاذان، الإيضاح ص 476، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، 1363 ش.

مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :