امروز:
پنج شنبه 30 شهريور 1396
بازدید :
695
شيعيان فقط احاديث دوازده امام خود را معتبر مي‌دانند و روايات صحابه را قبول ندارند؟

از نظر شيعيان اهميت و ارزش روايات در دو چيز است، يكي وثاقت راوي و ديگري استناد روايت به معصوم ـ عليه السّلام ـ . و ما در دو محور ذكر شده بحث مي‌كنيم:

الف. وثاقت راوي:
از نظر مشهور علماي شيعه، روايت ثقه حجت مي‌باشد و در اين ميان صحابه گرامي رسول الله اگر واجد وثاقت باشند، روايت‌شان مقبول و داراي حجيت شرعي است.[1] و فرد موثق كسي است كه مسلمان و توسط افراد خبره و معتبر مورد اعتماد و وثاقت وي تأييد شده باشد.[2] مراد از وثاقت اجتناب از دروغ و جعل احاديث مي‌باشد ولو از نظر انديشه، مخالف با عقيده حقة اماميه باشد.[3] بنابراين آن دسته از صحابة پيامبر اسلام كه عادل يا موثق مي‌باشند، اگر خبرشان مستند به قول يا عمل پيامبر اسلام و يا يكي از ائمه اهل بيت عصمت باشد، مورد قبول است و نمونة آن در كتابهاي روايي شيعه زياد است كه از جمله عمار ياسر، جابر بن عبدالله انصاري، ابوذر غفاري و سلمان فارسي و... نمونه‌هاي روشن اين مطلب است. پس اگر گفته شود كه شيعيان روايات صحابه را قبول ندارند، سخن نادرستي است.

ب. استناد خبر به معصوم:
درباره استناد خبر به قول يا عمل معصوم لازم است كه مستند به معصوم باشد، پيامبر اسلام به استناد آيات زيادي از قرآن گفتار و رفتارش براي همه مسلمين حجت است. هيچ سخني از او صادر نمي‌شود، مگر اين كه بيانگر حكم الهي باشد.[4] و نيز رفتار آن حضرت در تمام امور اجتماعي و فردي، عبادي و ... مطابق حكم خداوند و مورد رضايت الهي است.[5] زيرا پيامبر علاوه بر اين كه از گناه و معصيت مصون است از خطا و اشتباه نيز مصون و معصوم است.[6]
به همين دليل اگر روايتي از حيث سند صحيح باشد و به پيامبر منتهي شود، مطلقا حجت است. و اهل بيت او به شهادت قرآن از تمام آلودگي‌هاي رفتاري و فكري پاك و پاكيزه است.[7] و به استناد سخنان پيامبر اسلام و ائمه اهل البيت همگي از عصمت الهي برخوردارند.[8] لذا اگر روايتي منتهي به ائمه اهل بيت شود، چون به اعتقاد شيعه آنها داراي عصمت هستند و علوم آنها از منبع وحي سرچشمه مي‌گيرد، گفتار و رفتار آنان حجت شرعي براي همه مسلمانان است.
حاصل سخن اين كه اگر روايت صحابي به معصوم منتهي شود و راويان آن موثق باشند، مشهور شيعه آن را مي‌پذيرد و اگر به معصوم منتهي نشود هيچ گونه حجيتي ندارد. و اگر شيعه احاديث امامان خود را مي‌پذيرد به دليل اعتقاد آنها به عصمت ائمه اهل بيت است و علوم آنها از منبع وحي سرچشمه مي‌گيرد.

معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. آيت الله العظمي خويي، سيد ابوالقاسم، معجم الرجال الحديث، ج 1، ص 20، نشر مركز آثار الشيعه، چ چهارم، سال 1369 ش.
2. الخراساني الآخوند، محمد كاظم، كفاية الاصول، ص 303 به بعد، نشر مؤسسه آل البيت، چاپ اوّل، سال 1409 ق، قم.
3. سبحاني، شيخ جعفر، كليات في علم الرجال، ج اوّل، ص 22 به بعد، نشر مؤسسه نشر اسلامي، چ دوّم، قم، سال 1415.
4. واعظ الحسيني البهسودي، سيد محمد سرور، مصباح الاصول، ج 2، از ص 199 به بعد، نشر مكتبة الداوري قم، چ دوّم، سال 1412 ق.

پي نوشت ها:
[1] . العاملي، الشهيد الثاني، زين الدين بن علي، ص 911 ـ 965، الرعايه في علم الدراية، ص 84، چاپ اوّل، سال 1408 هـ .ق، نشر كتابخانه آيت الله مرعشي.
[2] . الطوسي، الشيخ ابوجعفر محمد بن الحسن، ص 385 ـ 460، عدة الاصول، ج 1، ص 350، نشر موسسه آل البيت، چ اوّل، سال 1403 هـ .ق.
[3] . همان.
[4] . النجم، 2 ـ 4.
[5] . احزاب، 21.
[6] . جن، 28.
[7] . احزاب، 33.
[8] . حديث ثقلين، صحيح مسلم، ج 15 ـ 16، كتاب فضائل الصحابه، فضائل علي، ص 179 تا 181، حديث زيد بن راقم.

مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :