امروز:
جمعه 31 شهريور 1396
بازدید :
1112
اوصاف قيامت
در سال 106 هجري كه هشام بن عبدالملك به عزم حج به مكه رفت، روزي پس از أداء مناسك حج در مسجد الحرام، حضرت امام باقر ـ عليه‌السّلام ـ را ديد كه در مسجد جلوس فرموده و اطراف او را گروهي انبوه از مسلمين گرفته‌اند و پرسش‌ها و مسائل خود را از آن حضرت مي‌پرسند و پاسخ مي‌‌شنوند و مردم نسبت به او كمال ادب و خضوع و احترام را دارند.
هشام از «سالم» مشاور خود پرسيد: «اين مرد كيست كه تا اين حدّ مورد احترام مردم است.»
گفت: «اين مرد ابوجعفر محمد بن علي بن الحسين ـ عليه‌السّلام ـ است و مردم فريفته و دوستدار او هستند.»
هشام كه آتش حسد در وجودش شعله‌ور شده بود به او گفت: «برو و از او بپرس: مردم در روز قيامت كه پنجاه هزار سال طول مي‌كشد، چه مي‌خورند و چه مي‌آشامند تا زماني كه نوبت حساب آنها برسد.»
سالم در جمع مردم نشست و سؤال را پرسيد.
حضرت ابي جعفر ـ عليه‌السّلام ـ به او فرمود:
«يَحْشُرُ النّاسُ علي مثل قرصة البدْر النَّقي فيها أنهار متفجّره ، يأكلونَ و يشربونَ حتّي يفرغ من الحسابِ»
يعني: «در آن روز مردم از نان « حواريون» كه آب گوارا در آن هست مي‌خورند و مي‌آشامند تا از حساب فراغت يابند.» سالم برگشت و سخن امام ـ عليه‌السّلام ـ را به هشام باز گفت.
هشام انديشيد كه شايد بتواند بر ابوجعفر ـ عليه‌السّلام ـ غالب شود ، لذا گفت: «برو و سؤال كن در آن غوغا و هول هيبت چگونه ميل به خوراك پيدا مي‌كنند؟»
«سالم» باز آمد و سؤال را مطرح كرد.
حضرت در پاسخ فرمود: «فِي النّارِ أشْغَل يشغلُو عَنْ أنْ قالوُ «أفيضوا عَلَيْنا مِن الماء أو ممّا رَزَقَكُمُ اللهُ»[1]
اشتغال اهل آتش، از آتش بيشتر است از اشتغال اهل محشر به هول و هيبت حساب؛ با اين وجود كساني كه در جهنم و در ميان آتشند، به فكر خوردن و آشاميدن هستند و مي‌گويند:
«به ما دهيد از آب از آنچه به شما روزي شده.»
هشام با شنيدن اين پاسخ سر به زير انداخت و خاموش شد.
[1] . سورة اعراف آية 50.
امام باقر(ع) با هشام بن عبدالملك
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :