امروز:
جمعه 31 شهريور 1396
بازدید :
1185
بهشتيان ـ عمر عُزير پيامبر( عليه السّلام )
خود كامگي و غرور، خليفة اموي «هشام بن عبدالملك» را وا داشت كه امام محمد باقر ـ عليه‎السّلام ـ پيشواي پنجم شيعيان را از مدينه به شام تبعيد كند.
امام باقر ـ عليه‎السّلام ـ در مدت اقامت خود در شام با مردم آنجا رفت وآمد داشت، روزي ديد گروهي از نصاري به سوي كوهي كه در شام بود مي‎روند، حضرت از همراهان پرسيد: «آيا امروز نصاري عيدي دارند كه اين طور با ازدحام به جانب كوه رهسپارند؟»
در پاسخ گفتند: «خير امروز عيد نصاري نيست بلكه يكي از دانشمندان نصاري در آن كوه منزل دارد؛ مسيحيان مي‎گويند او زمان حواريون (شاگردان حضرت عيسي ـ عليه‎السّلام ـ) را درك كرده است و هر سال در چنين روزي به ديدار آن عالم مي‎روند ومسائل خود را از او مي‎پرسند.»
حضرت به همراهانش فرمود: «بيائيد ما هم به همراه آنان نزد آن عالم برويم.»
آنها اطاعت كردند و به همراهي امام باقر ـ عليه‎السّلام ـ به طرف منزل او حركت كردند.
او در درون غاري سكونت داشت؛ نصاري، فرشي را به درون غار برده او را بيرون آورده و بر روي تختي نشانيدند، در حالتي كه بسيار پير و سالخورده بود و از شدت پيري ابروهايش بروي چشمانش افتاده بود، پس ابروهايش را با حرير زردي به سرش بسته بودند.
حضرت و ساير مردم به گرد او حلقه زدند، وقتي كه آن عالم چشم باز كرد مجذوب و متوجه امام باقر ـ عليه‎السّلام ـ شد؛ رو به حضرت كرد و گفت: «آيا شما از نصاري هستيد يا از امّت مرحومه (اسلام) مي‎باشيد؟»
امام ـ عليه‎السّلام ـ : «از امّت مرحومه و جزو مسلمانان مي‎باشم.»
عالم: «آيا از دانشمندان هستي يا از نادانان.»
امام ـ عليه‎السّلام ـ : «از نادانان نيستم.»
عالم: «شما سؤال مي‎كنيد يا من سؤال كنم؟»
امام ـ عليه‎السّلام‎ ـ‎: «هر چه خواهي بپرس من آمادة جوابم.»
آن عالم پير نصراني، رو به نصاري كرد و گفت: «اين مرد از امّت محمد ـ صلي‎الله عليه و آله ـ است و ادعاي دانش دارد و مي‎گويد: آنچه مي‎‎خواهي سؤال كن، من آماده جوابم، الحال سزاوار است كه چند مسئله از او بپرسم.»
آنگاه رو به حضرت كرده و چنين سؤال كرد:
«خبر بده مرا از ساعتي كه نه شب است و نه روز، آن چه ساعتي است؟»
امام ـ عليه‎السّلام ـ: «آن ساعت، از طلوع فجر تا طلوع خورشيد است.»
عالم: «آن ساعت كه نه از شب است و نه از روز، پس از چه ساعتهايي است.»
امام ـ عليه‎السّلام ـ: «آن ساعت از ساعات بهشت است، لذا در آن ساعت بيماران به هوش مي‎آيند و دردها ساكن مي‎شوند و كسي كه شب را نخوابيده در اين ساعت به خواب مي‎رود و خداوند اين ساعت را در دنيا موجب علاقة كساني كه به آخرت رغبت دارند گردانيده و از براي عمل كنندگان آخرت دليلي واضح ساخته و براي منكرين آخرت حجتي گردانيده است.»
عالم: «درست گفتي اينك باز من سؤالي كنم يا تو سؤال مي‎كني؟»
امام ـ عليه‎السّلام ـ: «آنچه مي‎خواهي سؤال كن.»
عالم رو به نصاري كرد و گفت: «اين شخص (امام باقر ـ عليه‎السّلام ـ) بر مسائل بسياري واقف است و سپس رو به امام كرد و پرسيد:
«خبر بده مرا از ساكنين بهشت كه چگونه غذا مي‎خورند و مي‎آشامند ولي تخليه ندارند، (هرگز به مستراح نمي‎روند) آيا نظيرش در دنيا و جود دارد؟»
امام ـ عليه‎السّلام ـ: «مَثَل آنها بسان «جنين» است كه در شكم مادر مي‎خورد ولي بول و غائط از او جدا نمي‎شود.»
عالم: «كاملاً درست گفتي ولي باز من سؤال كنم يا تو سؤال مي‎كني؟»
امام ـ عليه‎السّلام ـ: «سؤال كن آنچه را مي‎خواهي.»
عالم: «خبر دهيد مرا از آنچه مشهور است كه ميوه‎هاي بهشت كم نمي‎شود و هر مقدار كه از آنها خورده شود، باز به حالت اول خود باقي است، آيا در دنيا هم نظيري دارد؟»
امام ـ عليه‎السّلام ـ: «نظيرش در دنيا شمع افروخته يا چراغ است كه اگر صد هزار چراغ از او روشن كنند نورش كم نمي‎شود و به حالت خود باقي است.»
عالم پير نصراني گفت: «درست گفتي و اكنون سؤالي مي‎كنم كه هرگز پاسخش را نتواني گفت و آن سؤال اين است: خبر دهيد مرا از مردي كه با عيال خود همبستر شد و سپس آن زن به دو پسر حامله گرديد و هر دو (بصورت دو قلو) در يك ساعت متولّد شدند و هر دو در يك ساعت از دنيا رفتند ولي يكي از آنها صد و پنجاه سال و ديگري پنجاه سال عمر كرد، آنها كيستند و قصة آنها از چه قرار است؟»
امام ـ عليه‎السّلام ـ: «آن دو پسر، «عزيز» و «عُزَير» بودند؛ آن دو در يك ساعت متولّد شدند و با هم سي سال زندگي كردند، آنگاه خداوند «عُزير» را قبض روح كرد و يك صد سال در صف مردگان بود، ولي «عزيز» همچنان در دنيا زندگي مي‎كرد. پس از صد سال خداوند «عُزير» را زنده كرد و او را دوباره به دنيا برگرداند و او بيست سال با برادرش «عزيز» زندگي كرد و سپس هر دو با هم در يك ساعت از دنيا رفتند، روي اين حساب «عُزير» پنجاه سال عمر كرد ولي «عزيز» صد و پنجاه سال عمر نمود.»
عالم نصراني كه از علم امام حيرت زده شده بود حركت كرد و گفت: «از من داناتر و بهتري را آورده‎ايد تا مرا رسوا نمائيد، به خداوند قسم، تا اين مرد دانشمند و بزرگوار در شام است من با شما نصاري سخن نمي‎گويم و از من چيزي نپرسيد؛ اينك مرا به مسكنم باز گردانيد.»
او را به درون غار بردند و از آن پس هر چه سؤال داشتند از امام باقر ـ عليه‎السّلام ـ مي‎پرسيدند و جواب كافي مي‎گرفتند.
امام باقر(ع) با اسقف مسيحي
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :