امروز:
سه شنبه 25 مهر 1396
بازدید :
738
اين كه انسان غافل مانند: شخصي است كه در يك چاه سرنگون است و دستش به طنابي است و دو موش آن طناب را مي جوند و اژدهايي در قعر چاه است و اوسر گرم بازي كردن با زنبورها براي رسيدن به عسل درون چاه است، اين حديث از كيست؟ توضيح دهيد و منبع آن را ذكر كنيد؟

يكي از بزرگ ترين سرمايه هاي انسان در دنيا، عمر انسان است كه هيچ چيزي جايگزين آن نمي شود، ارزش و اعتبار عمر فوق حدّ تصوّر مي باشد ، و هدر دادن عمر باعث زيان ابدي مي شود كه جبران ناپذير است، پس بايد با تدبير عقل  از عمر خود بهترين استفاده را برد و در مسيري عمر خود را گذراند كه رضاي خدا در آن باشد.
مطالبي كه در سوال به آن اشاره شد بايد گفت: بعد از مراجعه به جوامع روائي معلوم شد كه اين مسئله به عنوان حديث در كتب روايي و حديثي نقل نشده است بلكه تشبيه حال دنيا و مردم غافل است. در  قصة يوذاسف پسر پادشاه هند آمده است كه بلوهر حكيم ، حال دنيا و كساني كه فريفتة دنيا شده اند را تشبيه كرد به امور ياد شده كرده است . مرحوم شيخ صدوق در كتاب (كمال الدين و تمام النعمة) صفحة 593 و 594 اين مطالب را نقل كرده كه بلوهر حكيم به آن شاهزادة هند در ضمن نصيحتش حال دنيا را اين گونه تشبيه مي كند كه انسان در آن مانند كسي است كه از حملة‌ فيل درنده اي فرار كرده و ناچار شد كه در چاهي آويزان شود و به دو شاخة تر آويزان گردد و پاهايش روي سر مارها قرار گيرد وقتي كه زير پاهايش را نگاه كرد ديد چهار تا افعي دهن باز كرده اند، و هنگامي كه به قعر چاه نگاه كند مي بيند كه اژدهايي دهن باز كرده و منتظر اوست تا او را ببلعد وقتي كه بالاي دو شاخة سبز را نگاه مي كند مي بيند آن دو شاخ آلوده به عسل هستند، ‌زماني كه مقداري از آن عسل تناول مي كند شيريني عسل باعث مي شود تا از افعي ها و اژدها غافل شود. و در توجيهش فرمود: ‌اما آن چاه همان دنيا هست كه پر از آفات و بلاها است و اما آن شاخه ها پس عمر انسان است و اما آن دو موش سفيد و سياه روز و شب هستند كه با سرعت به سوي اجل انسان پيش مي روند و اما آن افعي ها همان عناصر چهار گانه هستند كه مانند سم كشنده مي باشند و آن اژدها قبر انسان است كه منتظر است، و اما آن عسل كه به واسطة آن مغرور مي شود لذات و شهوات دنيوي هستند.
اگر با ديدة واقع بينانه بنگريم مي بينيم كه يك واقعيت انكار ناپذير را به صورت تشبيه بيان نموده، و در روايات اسلامي هم به اين واقعيت ها اشاره شده مثلا امير المؤمنين ـ عليه السّلام ـ در نهج البلاغه مي فرمايد: «نفس المرأ خطاه الي أجله»[1] هر نفسي كه انسان مي كشد يك قدم به مرگ نزديك مي شود.

معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1ـ كمال الدين و تمام النعمة، شيخ صدوق، ص593 و 594.
2ـ بحار الانوار، محمد باقر مجلسي، ج 75، ص 383 ـ 440.
3ـ جامع السعادات.

پي نوشت:
[1] . نهج البلاغه، حكمت 74.

مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
*پست الکترونیک :
* متن نظر :