امروز:
دوشنبه 3 مهر 1396
بازدید :
947
امام زاده احمد بن موسي(ع)
بيش از هزار و دويست سال است كه منطقة فارس متبرك به وجود احمد بن موسي است. او يكي از شخصيت هاي معنوي و از رجال بزرگ شيعه به شمار مي رود. احمد فرزند و برادر امام و فرزند و برادر شهيد است. پدرش موسي بن جعفر ـ عليه السلام ـ يگانه عصر و هفتمين ستاره آسمان ولايت و مادرش ام احمد از زنان فاضلة دوران خويش است.
احمد بن موسي، در عبادت حق، پرهيزكاري، زهد، كرامت نفس و جوانمردي زبانزد همگان بود و بزرگواريش سبب گرديد، در طول حياتش مردم دو بار به عنوان امام با او بيعت كنند و در هر دو بار او مردم را به مسير صحيح هدايت كرد.
پس از هجرت حضرت رضا ـ عليه السلام ـ چون تحمل فراق برادر برايش ناگوار شد، با عده زيادي راهي ايران شد و نزديكي شيراز گرفتار حيله گري هاي مأمون شد و احمد پس از نبردي نابرابر به شهادت رسيد و به دليل خفقان موجود تا سال ها قبرش بر شيعيان مخفي ماند،
تا اين كه در زمان «عضدالدوله ديلمي» و در پي واقعه اي شگفت، قبر آن بزرگوار آشكار شد.
از آن زمان تا كنون، شيعيان، به ويژه فارس نشينان به سان پروانگان به گرد بارگاه نوراني آن حضرت در طوافند. كراماتي كه شيعيان با توسل به اين بزرگوار مشاهده كرده اند موجب شده است تا علاقه مندان آن حضرت از راه هاي دور و نزديك به زيارت او بيايند و كسب فيض نمايند. مردم فارس نيز از اين كه پذيراي زيارت كنندگان اويند، هميشه بر خود مي بالند.
هجرت به ايران
امام رضا ـ عليه السلام ـ در سال 183 ق. و در 35 سالگي عهده دار امامت شيعيان شد. دوره امامت ايشان كه بيست سال بود، مصادف با خلافت هارون الرشيد، محمد امين و مأمون بود. بعد از مرگ محمد امين پس از كشمكش ها و شورش هاي مختلف خلافت به دست مأمون افتاد. اما او از ناحيه علويان هراس داشت و دليل اصلي آن نيز موقعيت معنوي امام رضا ـ عليه السلام ـ بود. مأمون تصميم گرفت، حكومت خود را از ناحيه علويان در امان نگه دارد. مطمئن ترين راه نزديكي به امام رضا ـ عليه السلام ـ و آرام نگه داشتن علويان، را انتخاب كرد. او در سال 200 هجري قمري امام رضا ـ عليه السلام ـ را بر خلاف ميل قلبي اش مجبور كرد تا از مدينه به مرو هجرت كند. عموم شيعيان نيت باطني مأمون را نمي دانستند و همين جهل عمومي، سبب گرديد سيل هجرت سادات و علويان به سوي ايران سرازير شد. در اين ميان دو كاروان از اهميت ويژه اي برخوردار بود. يكي كارواني كه سرپرستي آن به عهده حضرت معصومه ـ سلام الله عليها ـ بود و ديگري، كارواني كه به كاروانسالاري احمد بن موسي ـ عليه السلام ـ روانه ايران شد. تعداد جمعيت كاروان احمد بن موسي ـ عليه السلام ـ ظاهراً قابل توجه بوده است. در برخي منابع جمعيتشان را تا پانزده هزار نفر هم نوشته اند. تعداد زيادي از سادات و نزديكان امام هشتم علاوه بر احمد و محمد و حسين از فرزندان امام كاظم ـ عليه السلام ـ در اين كاروان حضور داشتند.
چگونگي آشكار شدن قبر
قبر احمد بن موسي ـ عليه السلام در بين سالهاي 338 ـ 372 ق. در زمان حكومت عضدالدوله ديلمي آشكار گرديد . بنا به گزارش ديگري قبر آن بزرگوار در سال 745 ق. در زمان حكومت شاه ابو اسحاق كه از ممدوحان حافظ است، كشف گرديد. البته آن چه برخي از محققان به دست آورده اند اين است كه ظاهراً قبر آن حضرت در زمان عضد الدوله ديلمي ظاهر گشته. اما بر اثر مرور زمان و زلزله هاي پي در پي قبر وي از ديده ها مخفي گرديد، تا اين كه مجدداً در سال 745 ق. آشكار گرديد. چنان كه مجدالاشرف (يكي از متوليان حرم در عصر نادرشاه) كه مطالبي دربارة احمد بن موسي از خود به يادگار گذاشته است مي گويد: «قبر امام زاده معصوم امير احمد بن موسي ـ عليه السلام ـ را امير مقرب الدين مسعود بن بدر ... عمارتي در خاطر داشت.»[1] اين بيان مي رساند كه اطلاعاتي هر چند مختصر از قبر آن امام زاده وجود داشته است. در كتاب بحرالانساب و آثار الاحمديه، شرحي مفصل در مورد چگونگي آشكار شدن قبر آن حضرت در زمان عضدالدوله آمده است. گرچه بر اثر مرور زمان اين ماجرا گرفتار مطالبي آميخته با افسانه شده است، اما همين مطالب راهگشاي خوبي هستند. آن چه كه در بيشتر گزارش ها آمده است بر اين نكته تأكيد دارد كه شب ها نوري از قبر ايشان ساطع مي شد و پيكر وي نيز كه چندين قرن از شهادت او مي گذشته هنوز سالم و تازه به نظر مي رسيد و انگشتر در دستش بود كه نگينش منقش به جمله «العزة الله احمد بن موسي» بود و همين انگشتري سبب شناسايي او شد. پس از ظاهر شدن قبر در شيراز مدت ها جشن و سرور برپا بود.[2] و از آن موقع تاكنون بارگاه ايشان بهتر از گذشته آباد و ملجأ شيفتگان آن حضرت شده است.
مدفن حضرت احمد بن موسي
به دليل گذشت زمان و بروز حوادث و حاكم بودن حكومت هاي ضد شيعي، در مورد مدفن ائمه و فرزندان آنان اختلاف هايي وجود دارد، اما با وجود همه فشارها و تضييقاتي كه نسبت به شيعيان وارد شد، علما و بزرگان شيعه توانستند با جان فشاني هاي فراوان فقه و تاريخ شيعه را حفظ كنند و براي آيندگان نگاه دارند چنان كه تا مدت ها مدفن امام علي ـ عليه السلام ـ مخفي بود ولي اولياء خاص از آن اطلاع داشتند.
در مورد مدفن حضرت احمد بن موسي نيز برخي منابع معتقدند كه او در ناحيه اي از خراسان مدفون است. اما اكثر مورخين و سيره نويسان, شيراز را مدفن او مي دانند و اين نظريه از شهرت بيشتر و مطمئن تري برخوردار است.[3]

[1]. مجد الاشراف، آثار الاحمديه، ص 16.
[2]. رك: زر كوب شيرازي، شيرازنامه، ص 197 و آثار احمديه.
[3]. برخي از دانشمنداني كه شيراز از مدفن وي مي دانند، عبارت اند از: حمدالله مستوفي از مورخان قرن هشتم در كتاب نزهه القلوب، ص 116، فرصت الدوله در آثار المعجم، ص 444، زركوب شيرازي از علماي قرن هفتم در شيرازنامه ، ص 197، معين الدين ابوالقاسم جنيد شيرازي از علماي قرن هشتم در هزار مزار، ص 335، علامه محمد حسين قزويني در كتاب رياض القدس، ص 31، ابن بطوطه از جهانگردان قرن هشتم در سفرنامه خود، ص 261.
محمد ملكي - برگرفته از كتاب سفيران رستگاري، ص 19
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :