امروز:
پنج شنبه 27 مهر 1396
بازدید :
1509
اخطار شديد به ابن عباس
در ميان ياران علي ـ عليه السلام ـ ، عبدالله بن عباس از نظر درايت و فقه و علوم اسلامي و تدبير، نمونه بود. پس از جنگ جمل، بصره که از نظر خصوصيات و موقعيت جغرافيايي، مرکز حسّاسي بود و از طرفي، جنگ بزرگي در آن واقع شده بود، و بازماندگان کشته هاي هر دو طرف جنگ در آن سکونت داشتند و جوّ بصره، هولناک و همانند آتش زير خاکستر بود. بنابر همين خاطر اين شهر نياز به فرماندار هوشيار و مدبّر داشت.
امام علي ـ عليه السلام ـ با توجه به اين خصوصيات، عبدالله بن عباس (پسر عموي خود) را حاکم بصره نمود و بعد از مدتي اين «دستور العمل هشدار دهنده» را براي او فرستاد:
اي پسر عباس! بدان که بصره (اکنون) جايگاه شيطان است و محل کاشت بذرهاي فتنه مي باشد (آتش زير خاکستر است) بنابراين دقت کن که رفتارت با مردم بصره بر اساس احسان و مهر و محبت باشد و آنان را که ترس از حکومت دارند، از ترس و وحشت، بيرون آور تا احساس امنيت و آرامش کنند.
به من خبر رسيد که با افراد قبيله «بني تميم» بدرفتاري نموده اي، بدان که اين قبيله از قديم الايام، داراي مرداني برازنده هستند که اگر يکي از آنها رفت، ديگري به جاي آن قرار مي گيرد. سابقه جنگ و دلاوري آنها را در دوران جاهليت و اسلام، که گوي سبقت را مي ربودند، در نظر بگير، به علاوه آنها با ما خويشاوندي دارند که اگر با آنها به خشونت رفتار کنيم، رعايت اصل «صله رحم» را زير پا گذاشته ايم، و در نتيجه مورد بازخواست خداوند قرار مي گيريم.
«اي پسر عباس! مدارا کن، به اميد آن که خداوند در مورد آن چه بر زبانت از خير و شرّ جاري شده تو را بيامرزد و ما در خير و شرّ، شريک هم هستيم (چرا که اگر فرمانداري، کار نيک و بد انجام دهد، امير آن فرماندار نيز بازخواست مي شود) سعي کن که حسن ظن من به تو ادامه يابد و نظرم درباره تو بر نگردد».[1]

[1]. نگاه کنيد به نامه 18 نهج البلاغه بايد توجه داشت که: بني تميم در جنگ جمل جزء سپاه جمل بودند و رو در روي سپاه علي ـ عليه السلام ـ قرار داشتند، و ابن عباس نسبت به آنها درشتي و بدخويي مي کرد، از طرفي گروهي از بني تميم از شيعيان علي ـ عليه السلام ـ بودند، بدرفتاري ابن عباس با آنها، موجب شد که به حضور علي ـ عليه السلام ـ آمده و از ابن عباس شکايت کردند، از جمله از شاکيان «جارية بن قدامه» بود که نامه اي براي علي ـ عليه السلام ـ نوشت و از فرماندار بصره (ابن عباس) شکايت کرد. بر همين اساس امام علي ـ عليه السلام ـ به ابن عباس نامه نوشت و در اين نامه به او هشدار داد و او را از عواقب وخيم عدم توجه به جريان هاي سابق بصره، بر حذر داشت. (شرح نهج خويي، ج18، ص320).
محمد محمدي اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
*پست الکترونیک :
* متن نظر :