امروز:
سه شنبه 25 مهر 1396
بازدید :
1471
اينجا جاي صبر نيست!
ابن ابي الحديد، دانشمند معروف اهل تسنن در شرح اين خطبه[1] مي گويد: بسياري از محدّثين و تاريخ نويسان نقل کرده اند که امام علي ـ عليه السلام ـ فرمود: بين من و پيامبر چنين گفتگو شد: آن حضرت به من فرمود:
«خداوند جهاد با مفتونين (در فتنه فرو رفتگان) در فتنه فرو رفتگان را بر تو مقرّر داشته، همان گونه که جهاد با مشرکان را بر من مقرّر نمود».
گفتم: «اي رسول خدا! اين فتنه چيست که جهاد در آن بر من مقرّر شده؟!»
فرمود: «به خاطر بدعت هائي که در دين، پديد مي آورند، و با امر (من) مخالفت مي نمايند».
گفتم: «اي رسول خدا! تو قبلاً به من وعده شهادت داده اي، از خداوند بخواه که آن را در رکاب تو قرار دهد (دلم مي خواهد در آستان تو و در محضر تو به شهادت برسم) و آن را به تأخير نيندازد.»
فرمود: «بنابر اين، چه کسي با «ناکثين» (بيعت شکنان جنگ افروز) و «قاسطين» معاويه و هوادارانش) و «مارقين» (خوارج) جنگ کند؟!، ولي (هم اکنون نيز) به تو وعده شهادت مي دهم، و بزودي شهادت، نصيبت مي شود، بر فرق سرت ضربتي مي زنند، و محاسنت را به خون سرت رنگين مي نمايند، در اين صورت صبر تو چگونه خواهد بود؟!»
گفتم: «اي رسولخدا! اين جا جاي صبر نيست، بلکه جاي شکر و سپاس است».
فرمود: آري. اين حوادث براي تو پيش مي آيد، براي آن آماده باش، چرا که تو را آماج کين و خشم خود قرار خواهد داد».
گفتم: «اي رسول خدا، مي خواهم، هر چند کمي از آن حوادث را براي من بيان کني».
فرمود: «امّت من بعد از من بزودي در فتنه قرار مي گيرند، قرآن را تأويل مي کنند و به دلخواه خود معني مي نمايند، شراب را به نام نبيذ (آب کشمش) حلال مي شمرند، و رشوه را به نام هديه و ربا را به نام خريد و فروش، روا مي دانند، و قرآن را از مورد (و مفهوم حقيقي خود) تحريف مي کنند، و خط گمراهي غالب مي گردد، در چنين شرائطي در خانه ات باش (و از آن ها قهر کن) و در آن هنگام که زمام امور بدست تو آمد و مردم به سوي تو رو آوردند، بر اساس تأويل (معني باطني) قرآن با مخالفان پيکار کن چنان که من بر اساس تنزيل (ظاهر) قرآن جنگيدم، و وضع مردم زمان تو با مردم زمان من يکسان نيست.
گفتم: «اي رسول خدا! من اين افراد (مخالف خود) را در کدام منزلگاه قرار دهم، آيا در منزلگاه «مرتدّين» يا در منزلگاه فتنه؟!».
فرمود: «آن ها را در منزلگاه «فتنه» قرار بده، که در آن سرگردان بمانند تا عدالت، آن ها را دريابد».
گفتم: «اي رسول خدا! آيا عدالت از ناحيه ما، آن ها را قرار مي گيرد يا از ناحيه غير ما؟!»
فرمود: بلکه از ناحيه ما، و بوسيله ما پيروزي کامل، حاصل مي شود، و بوسيله ما خداوند، دل ها را پس از شرک، (در خط توحيد) بهم نزديک مي کند، و بوسيله ما، پس از فتنه و آشوب، دلها، پيوند مي يابد.[2]
گفتم: الحمد الله علي ما وهب من فضله: «حمد و سپاس خداوندي را که بخشنده فضل و مواهبش مي باشد».[3]
اين داستان به خوبي روشنگر آنست که: «گاهي ولي مسلمين، بايد با مسلمانان خداپرست، که غرق در گناه و تحريف و آشوبگري هستند، جنگ کند، و اين جنگ همانند جنگ با مشرکان در زمان رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ است.

[1] . نگاه کنيد به نهج البلاغه، خطبه 156.
[2] . اين عدل و پيوند دل ها و پيروزي مسلمين، در زمان ظهور امام مهدي ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ به تکامل خواهد رسيد.
[3] . مستدرک الوسائل، ج2، ص417.
محمد محمدي اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
*پست الکترونیک :
* متن نظر :