امروز:
يکشنبه 30 مهر 1396
بازدید :
1032
خودشکن، آيينه شکن چرا؟!
مردي با اينکه غرق در امور مادي دنيا شده بود ولي براي فريب دادن مردم با آه و ناله به دنيا بد مي گفت. و آن را سرزنش مي کرد. (مثلاَ مي گفت: اي روزگار نامناسب، اي روزگار بي مروت، اي دنياي پست! و...)
امام علي ـ عليه السلام ـ اين مطالب را از او شنيد، که گناه کارهاي خود را به گردن دنيا مي اندازد، به او رو کرد و فرمود:
ايها الذّامُّ للدُّنيا، المُغتَرُّ بغرورِها، المَخدوعُ بِاَباطيلِها، اتَغتَرّ بالدّنيا ثمّ تذمُّها...
: «اي کسي که به دنيا بد مي گوئي و آن را نکوهش مي نمائي، با اينکه خود فريفته دنيا هستي و دستخوش بيهودگيهاي آن شده اي! آيا خود فريفته دنيا شده اي و سپس آن را سرزنش مي کني؟
آيا تو بايد دنيا را گنهکار بداني يا دنيا حق دارد، تو را گنهکار بداند؟! کي دنيا به تو اظهار عشق کرد؟ و کي و کجا تو را فريفت؟ و چه ناز و کرشمه اي با تو کرد؟ آيا تو را به وسيله گورهاي پوسيده پدرانت فريفت؟
و يا خوابگاه درون گور مادرانت، تو را مغرور ساخت؟! چقدر براي زنده ماندن آنها دست و پا کردي و به معالجه رو آوردي که آن تلاش تو بي ثمر ماند و گريه و زاري تو سودي نبخشد و با همه نيرو، نتوانستي در برابر مرگ از آنها دفاع کني و دنيا با همين مناظر، آينده خودت را مجسّم کرد، و قتلگاه تو را نشان داد...
ولي بدان، همين دنيا جايگاه صدق و صفا و راستي است براي آنان که با درستکاري و صفا، با آن روبرو شوند و خانه سلامت است، براي آنکه آن را درک کند، و سراي بي نيازي است، براي آنکه از آن بهره درست بگيرد. و محل اندرز است براي آنکه دل پند پذير دارد.
دنيا، مسجد دوستان خدا و محل نماز فرشتگان است. آنها در همين دنيا، رحمت الهي را کسب مي کنند و بهشت را تحصيل مي نمايند...».[1]
بنابراين دنيا آئينه است، که خوب و بد را نشان مي دهد و اگر انسان خودش زشت باشد، نبايد به آينه بد بگويد که گفته اند: «خود شکن آيينه شکستن چرا؟!»

[1] . نگاه کنيد به نهج البلاغه ، حکمت 131.
محمد محمد اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
*پست الکترونیک :
* متن نظر :