امروز:
پنج شنبه 26 مرداد 1396
بازدید :
963
ردّ نسبت ناروا
امام علي ـ عليه السلام ـ همه شايستگي ها و ويژگي هاي امامت و رهبري را در سطح عالي و عصمت دارا بود، رقباي پر کينه آن حضرت، هيچ عيبي در او نديدند، زيرا اگر اين چنين بود آن را چند برابر بزرگ کرده، نشان مي دادند تا به شخصيت ايشان ضربه بزنند، ولي از آن جا که علي ـ عليه السلام ـ يک فرد متواضع و خوش خو و مهربان بود، و روحيه نخوت و تکبر در او نبود، و همچون طاغوت ها، باد به غبغب نمي کرد، و حتي با مستضعف ترين افراد، مي نشست و مثل يک دوست برخورد مي کرد، دشمنانش مانند عمر و عاص ناپاک زاده (که مادرش به ناپاکي دامن، شهرت داشت) در ميان مردم شام، شايع کرد که علي ـ عليه السلام ـ اهل شوخي و مزاح است، بنابراين تناسب با مساله خلافت ندارد (زيرا مثلاً خليفه بايد قيافه بگيرد، تا مردم جرأت سخن گفتن با او را نداشته باشند).
امام علي ـ عليه السلام ـ وقتي از اين دسيسه، اطلاع يافت، شديداً آن را تکذيب کرد و فرمود:
«عجباً لابن النّابغة يزعم لاهل الشّام انّ فيّ دعابةً و انّي امرء تلعابة...؛ شگفتا از فرزندان زن ناپاک (يعني عمروعاص) که در ميان مردم شام شايع مي کند که اهل شوخي و سرگرمي هستم...».
«اما و الله انّي ليمنعني من اللّعب ذکر الموت و انّه ليمنعه من قول الحق نسيان الاخرة؛ آگاه باشيد، سوگند به خدا، ياد مرگ، مرا از شوخي باز مي دارد، ولي به عکس، فراموشي آخرت در وجود عمروعاص باعث دروغگويي او گرديده است».[1]
به اين ترتيب اين نسبت ناروا را که دشمنان از آن، پلي براي کوبيدن شخصيت علي ـ عليه السلام ـ ساخته بودند، شديداً ردّ کرد، و اين موضوع خود دليل محکم بر اوج کمال آن حضرت است، چرا که در او عيبي نيافتند، جز اين که گفتند: «او شوخ طبع است».

[1] . نگاه کنيد به خطبه 84 نهج البلاغه.
محمد محمدي اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :