امروز:
شنبه 1 مهر 1396
بازدید :
1021
زبان، نماينده نيروي باطن
جعدة بن هبيره مخزوني خواهرزاده علي ـ عليه السلام ـ بود که مادرش «ام هاني» است. امام علي ـ عليه السلام ـ در يکي از وقايع از او خواست که در مسجد در برابر جمعيت، سخنراني کند. او بالاي منبر رفت ولي نتوانست سخن بگويد و خاموش ماند و سپس از منبر پايين آمد، امام بالاي منبر رفت و سخنراني کرد از جمله فرمود:
«الا انّ اللّسان بضعة من الانسان فلا يسعده القول اذا امتنع، ولا يمهله النّطق اذا اتّسع، و انّا لامراء الکلام و فينا تنشّبت عروقه؛ آگاه باشيد، زبان پاره گوشتي از تن انسان است، هر گاه انساني آمادگي نداشته باشد، زبانش ياراي سخن گفتن ندارد و وقتي آمادگي داشته و رها باشد، نطق به او مهلت نمي دهد (دلش مي خواهد پياپي سخن بگويد) ما فرمانروايان سخنيم، و رگ و ريشه هاي آن، در ما برقرار و استوار گشته است».[1]
به اين ترتيب امام ـ عليه السلام ـ اين درس را آموخت که زبان نماينده ضمير و دل انسان است و اگر انسان خواسته باشد، سخنراني صحيح بکند، بايد نخست جان و روحش را با علم و معرفت و عمل نيرومند سازد و از طرفي بايد پس از آمادگي، زبان را کنترل نمايد که در رهايي زبان خطاي بسيار است، و سپس به يکي از ويژگي هاي خاندان نبوت اشاره کرد، که در سخن گفتن نيرومندند، و آمادگي آن، در اعمال وجودشان ريشه دوانيده است.

[1]. نگاه کنيد به خطبه 233 نهج البلاغه.
محمد محمدي اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :