امروز:
سه شنبه 25 مهر 1396
بازدید :
1047
زيورهاي کعبه
زمان خلافت عمر بن خطاب بود، از قديم زيورهايي (از پرده و...) براي کعبه آورده بودند، و در آنجا جمع شده بود، در مورد اين زيورها در حضور عمر، صحبت شد و به او گفتند: « اگر اين زيورها را مي گرفتي (و مي فروختي و با پول آن) سپاهيان اسلام را مجهز مي ساختي، پاداشش زيادتر بود، کعبه، زيور و زينت را براي چه مي خواهد؟!»
عمر، پيشنهاد آنها را پذيرفت و تصميم بر همين کار گرفت.
سپس عمر در اين مورد با علي ـ عليه السلام ـ مشورت کرد و سؤال نمود.
امام علي ـ عليه السلام ـ در پاسخ فرمود: وقتي که قرآن بر پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نازل شد، خداوند در قرآن، اموال را تحت چهار عنوان قرار داد:
1. «ارث»، که طبق قانون «فرائض» بين ورثه تقسيم مي گردد.
2. «فيء» که يک نوع غنيمت جنگي است که به مستحقين آن داده مي شود.
3. «خمس»، که مصرف آن نيز تعيين شده است.
4. «صدقات و زکات» که موارد مصرفش معين شده و در آن موارد تقسيم مي گردد.
و در آن هنگام که قرآن نازل شد، زيورهاي کعبه بر جاي خود قرار داشتند. خداوند آن را به همان حال خود گذاشت ـ نه از آن جهت که آن را فراموش کرده بود يا آن زيورها، بر خدا مخفي مانده بودند ـ بنابراين تو هم، آنها را به همان حال که خدا و پيامبرش قرار داده اند، باقي گذار.
عمر، ازاين استدلال قانع شد و گفت: «لولاکَ لافتُضِحنا: اگر تو نبودي رسوا مي شديم»، و زيورهاي کعبه را به حال خود گذارد.[1]

[1] . نهج البلاغه، حکمت 270 ـ صحيح بخاري، ج 3، ص81 (کتاب الحج باب کسوه الکعبه) (بايد توجه داشت که در آن وقت، نيازي ضروري به آن زيورها نبود تا صرف امور مهمتري گردد).
محمد محمد اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
*پست الکترونیک :
* متن نظر :