امروز:
چهار شنبه 26 مهر 1396
بازدید :
1111
سرکشي ابليس[1]
ابليس (پدر شيطان ها) در صف عرشيان بود، او شش هزار سال در پيشگاه خدا، عبادت نمود.
خداوند بزرگ هنگامي که حضرت آدم (پدر انسان ها) را آفريد، و روح انسان را در او دميد، براي بزرگداشت خلقت آدم، به همه فرشتگان و به ابليس فرمان داد که آدم را سجده کنيد.[2] همه او را سجده کردند، ولي ابليس تکبّر نمود و با ياد آوري اصل خلقت خود و خلقت آدم، خود را بزرگتر پنداشت، و به آدم گفت: «اَنَا نارِي وَ اَنتَ طينِي: «من از آتش آفريده شده ام و تو از گل و خاک» و همين فکر غرور آميز، او را از انجام فرمان خدا باز داشت، و در نتيجه، اعمالش پوچ و بي محتوي گرديد. و از درگاه خداوند، رانده و مطرود شد، که امير مؤمنان علي ـ عليه السلام ـ مي فرمايد: از داستان ابليس، پند و عبرت بگيريد، از اين رو که عبادات طولاني و کوشش هاي فراوان او (بر اثر تکبّر) از بين رفت، او خداوند را شش هزار سال عبادت نمود که معلوم نيست از سال هاي دنيا است يا از سال هاي آخرت ولي با ساعتي تکبر و غرور، همه عبادات و کوشش هايش را محو و نابود کرد، گر چه ابليس، آسماني و عرشي بود، ولي فرمان خدا بين اهل آسمان و زمين يکي است، و همه بندگان در برابرش مساوي هستند اي بندگان خدا، از اين دشمن خدا (يعني ابليس) بر حذر باشيد.

[1] . اقتباس از نهج البلاغه، خطبه اول و 192.
[2] . فرمان سجده در قرآن در پنج مورد آمده است: بقره / 34، اعراف / 11، کهف / 50، طه / 116، اسراء / 61، اين سجده، سجده پرستش نبود، زيرا سجده پرستش جز براي ذات پاک خدا جايز نيست، بلکه سجده شکر خدا به خاطر نعمت بزرگ خلقت آدم بود، و يا به معني خضوع در برابر آدم که داراي آن همه امتيازات و منابع تکامل است، مي باشد.
محمد محمد اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
*پست الکترونیک :
* متن نظر :