امروز:
پنج شنبه 2 شهريور 1396
بازدید :
983
شکيبائي و تحمل علي (ع)
بعد از جريان اسفبار «حکمين» که در زمان حکومت علي ـ عليه السلام ـ روي داد بخشي از ياران ديروز علي ـ عليه السلام ـ دشمنان کينه توز آن حضرت شده بودند و به عنوان «خوارج» به فتنه گري و آتش افروزي مشغول بودند.[1]
امام علي ـ عليه السلام ـ در کنار ياران و اصحاب نشسته بود، در اين هنگام زن زيبائي از آنجا عبور کرد، چشم حاضران به آن زن افتاد و آنها همگي متوجه او شدند.
امام علي ـ عليه السلام ـ فرمود: چشمهاي اين مردم، سخت در طلب است (براي ديدن زن حريص مي باشد) و اين مايه تحريک شهوت و هيجان خواهد بود.
بنابراين متوجه باشيد که: «هر گاه يکي از شما، نگاهش به زن زيبائي افتاد، که او را به شگفتي آورد با همسر خود آميزش کند[2] چرا که همسرش نيز زني همانند آن زن است!»
يکي از خوارج (به راحتي و با کمال آزادي، گستاخانه) گفت:
قاتلهُ الله کافراً ما افقههُ؟!: «خدا اين کافر را بکشد چقدر دانا و آگاه است!»
اصحاب (از جسارت او ناراحت شدند) از جاي خود پريدند تا او را به قتل برسانند.
ولي امام به آنها فرمود: «رويداً انّما هو سبٌّ بسبٍّ، او عفوٌ عن ذنبٍ: «آرام باشيد جواب دشنام، دشنام است و يا بخشيدن و عفو از گناه».[3]
اين جريان چند مطلب را به ما مي آموزد: 1. اوج شکيبايي علي ـ عليه السلام ـ 2. آزادي در حکومت علي ـ عليه السلام ـ 3. عفو و بزرگواري علي ـ عليه السلام ـ 4. فرونشاندن طغيان غريزه جنسي از راه حلال موجب ترک حرام است.
ضمنا ناگفته نماند نظر به اينکه خوارج، از روي جهل معتقد به کفر علي ـ عليه السلام ـ بودند، ناسزاگويي آنها غير از ناسزاي شخص معتقد به اسلام علي ـ عليه السلام ـ است، که دومي «حد» دارد، و در اولي «حدّ» نيست.[4]

[1] . شرح خوئي، ج 21، ص 500.
[2] . چرا که حرص در چشم چراني ناشي از طغيان غريزه جنسي است و درمان آن، دفع شهوت جنسي از راه حلال است.
[3] . نهج البلاغه، حکمت 420.
[4] . شرح خوئي، ج 21، ص 500.
محمد محمد اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :