امروز:
پنج شنبه 30 شهريور 1396
بازدید :
1089
علي (ع) کنار جنازه طلحه
طلحه پسر عبيدالله از اهالي مکه، از دودمان قريش بود او مردي شجاع و سخاوتمند بود که نامش را «طلحة الجود» مي خواندند، او از پيشقدمان به اسلام است و در جنگ احد و خندق و ساير جنگ هاي زمان پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ شرکت داشت.
در زمان خلافت عثمان، طلحه، شديداً با عثمان مخالف بود، و جزء قاتلين اصلي عثمان بود، علي ـ عليه السلام ـ وقتي به طلحه فرمود و اصرار کرد که «عثمان را آزاد کنيد» در پاسخ گفت: «تا وقتي که بني اميه را مجازات نکند، آزادي عثمان ممکن نيست».
عجيب اين که همين طلحه پرچمدار سياه جمل بر ضد سپاه علي ـ عليه السلام ـ در بصره بود و شخصي به نام مروان که تحت پرچم او به سر مي برد، او را هدف تير قرار داد و کشت و گفت: انتقام خون عثمان را از طلحه گرفتم.[1]
طلحه که بزرگ ترين آتش افروز جنگ جمل بود سرانجام به هلاکت رسيد.
پس از جنگ جمل، امام علي ـ عليه السلام ـ بين کشته ها مي گشت، وقتي چشمش به جسدهاي ناپاک افرادي مثل کعب بن سور، عبدالله ربيعه، مسلم بن قرضه، معيد بن مقداد و... مي افتاد، سخنان کوتاهي مي فرمود، تا اين که چشمش به جسد ناپاک طلحه افتاد، فرمود: «اين شخص، شکننده بيعت من و آغازگر فتنه و آشوب امت بود، و مردم را به کشتن من و خانواده من، دعوت مي کرد. سپس امام فرمود: او را بنشانيد. ياران او را نشاندند، آن گاه امام رو به او کرد و فرمود: «اي طلحه! آن چه را که پروردگارم به من وعده داده بود به حق به آن رسيدم، و تو نيز به وعده الهي (در مورد مجازات مجرمين) رسيدي سپس فرمود بدنش را رها کنيد».[2]
و در نهج البلاغه آمده، وقتي که امام علي ـ عليه السلام ـ کنار جسد طلحه و عبدالرحمن بن عتاب، گذشت، فرمود: «ابو محمد (طلحه) در اين مکان، تنها و بي مونس مانده است، به خدا سوگند من نمي خواستم که زير اين آسمان کشته هاي قريش را بنگرم، انتقام خود را از بني «عبدمناف» گرفتم[3] ولي رؤساي «بني جُمَع» فرار کردند، اين جنگ افروزان براي امري (يعني خلافت و رهبري) گردن کشيده بودند که اصلاً شايستگي آن را نداشتند، فوقصوا دونه؛ قبل از آن که به آرزوي خود برسند، گردن هاي کشيده آنها شکسته شد».[4]
به اين ترتيب امام علي ـ عليه السلام ـ انتقام خون پاک شيعيانش را در اين دنيا گرفت و مفسدين في الارض را سر به نيست کرد و در آخرت، دادگاه الهي با شکايت علي ـ عليه السلام ـ در کمين آنها است.

[1]. طبقات ابن سعد، ج3، ص153؛ اسد الغابه، ج3، ص59.
[2]. شرح نهج البلاغه خويي، ج14، ص188ـ190.
[3]. يعني از طلحه و زبير که از قبيله عبد مناف بودند که جنايت بزرگ جنگ جمل را دامن زدند.
[4]. نگاه کنيد به خطبه 219 نهج البلاغه.
محمد محمدي اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :