امروز:
جمعه 31 شهريور 1396
بازدید :
1122
گناه آدم و توبه او[1]
خداوند پس از آن که زمين را آفريد و آن را آماده سکونت انسان ساخت، در ميان مخلوقات خود، آدم (اوّلين انسان نسل موجود) را برگزيد، و او را در بهشت (يعني باغي از باغ هاي خرّم و خوش آب و هواي زمين) جاي داد، آشاميدني هاي گوارا و خوراک هاي لذّت بخش را در اختيار آدم گذاشت.[2]
و آدم را از حيله هاي ابليس، و دشمني او، بر حذر داشت، و به او تکليف کرد که فريب شيطان را نخورد (او را در آن بهشت آزمايش کرد، و فرمود که او و همسرش، نزديک درختي نروند و از آن چيزي نخورند).
ولي سرانجام ابليس (پدر شيطان ها) او را فريب داد، و بر او حسادت ورزيد، چرا که ابليس از اين که حضرت آدم در بهشت، در جايگاه هميشگي و همنشين نيکان است، ناراحت بود، وسوسه هاي او باعث شد که آدم ـ عليه السلام ـ يقين خود را به شک و وسوسه او از دست داد، و تصميم محکم خويش با سخنان بي اساس او مبادله کرد[3] شادي و خوشبختي زندگي در بهشت که براي آدم ـ عليه السلام ـ فراهم شده بود، به ترس و وحشت، مبدّل گرديد.
اما خداوند مهربان ابتداء زمينه توبه و پشيماني از گناه را در آدم بوجود آورد و پس از آن آدم از اين موهبت الهي استفاده نمود، و از گناهي که مرتکب شده بود، توبه کرد.[4]
خداوند آدم را پس از توبه به زمين فرستاد، تا با نسل خود زمين را آباد سازد.
و او را حجّت خود در روي زمين قرار داد، تا انسان ها در پرتو راهنمائي هاي او، راه هدايت را بپيمايند، و پس از مرگ او، زمين را از حجت هاي خود خالي نگذاشت.

[1] . اقتباس از نهج البلاغه خطبه اول و خطبه 91.
[2] . گر چه بعضي معتقدند اين بهشت، همان بهشت آخرت که موعود انسان هاي نيک است بود، ولي ظاهر اين است که اين بهشت، يکي از باغ هاي پر گياه و ميوه و خوش آب و هواي دنيا در همين زمين بوده است، چنان که اين مطلب در حديثي از امام صادق ـ عليه السلام ـ آمده است (تفسير نور الثقلين،ج 1، ص 62)
ناگفته نماند: داستان آدم و همسرش حواء، در بهشت و فريب دادن ابليس و اخراج آن ها از بهشت در قرآن در سوره هاي بقره آيه 35 تا 38 و اعراف آيه 19 تا 22 و سوره طه آيه 18 تا 123 آمده است.
[3] . گناه حضرت آدم ـ عليه السلام ـ همان «ترک اولي» بود، و به عبارت روشن تر گناه مطلق نبود، بلکه گناه نسبي بود، به اين معني که او با آن مقام ارجمندي که داشت، حتي نمي بايست کار مکروهي را انجام دهد، بنابر اين، انجام کار مکروه براي او گناه است، و با مقام عصمت منافات ندارد، و اين تکليف و آزمايش آدم در بهشت، براي آن بود که آمادگي پيدا کند و وقتي به زمين آمد، لياقت رهبري مردم را داشته باشد. و توبه آدم ـ عليه السلام ـ يک نوع تصفيه و پاک سازي روح مي باشد که از ويژگي هاي يک حجّت خدا است.
[4] . حضرت آدم ـ عليه السلام ـ ذاتاً پاک و مومن بود، از اين رو پس از ماجراي فريب که جنبه استثنائي داشت، زود متوجّه شد و توبه کرد، خداوند توبه او را پذيرفت، بنابر اين بايد مراقب بود که شيطان انسان را فريب ندهد، و اگر فريب داد با توبه جبران نمايد.
محمد محمدي اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :