امروز:
يکشنبه 2 مهر 1396
بازدید :
1112
گوشه اي از زهد پيامبر اسلام (ص)
پيامبر اسلام ـ صلي الله عليه و اله و سلم ـ بيش از حد نياز، از دنيا بهره نگرفت، پهلويش از همه لاغرتر، و شکمش از همه گرسنه تر بود ... روي زمين (بدون فرش) مي نشست و غذا مي خورد، و متواضعانه هم چون بردگان مي نشست، و با دست خود، کفش و لباسش را وصله مي کرد، و بر مرکب برهنه سوار مي شد، حتي کسي را پشت سر خود، سوار مي کرد. روزي پرده اي را در خانه (حجره يکي از همسرانش) آويخته ديد، که تصويرهائي در آن پرده بود به او فرمود:
«غيبيه عنّي، فانّي اذا نظرت اليه ذکرت الدّنيا و زخارفها؛ آن را از من دور ساز، که هرگاه چشمم به آن مي افتد، به ياد دنيا و زرق و برقش مي افتم».
آري او با تمام قلب خويش از زرق و برق دنيا، چشم پوشيد، و ياد دنيا را در وجود خود ميراند، او علاقه بسيار داشت که زيورهاي دنيا در برابر ديدگانش قرار نگيرند. دنيا را کاروان سرا قرار داده بود. از اين رو دلبستگي به آن را از قلبش دور ساخت... .
از شما مي پرسم: آيا خداوند، محمد ـ صلي الله عليه و اله و سلم ـ که چنين روشي براي خود انتخاب کرده بود، را گرامي داشت، يا به او اهانت نمود، اگر کسي بگويد: خدا او را تحقير کرده که به خدا سوگند، دروغ بزرگي به خدا نسبت داده است، و اگر بگويد: او را گرامي داشته، پس بايد بداند که خداوند غير او را (که روش او را انتخاب نکرده و دلبستگي به زرق و برق دنيا پيدا کرده)، تحقير کرده است.
بنابر اين، پيامبر ـ صلي الله عليه و اله و سلم ـ را الگو قرار دهيد و در خط او حرکت کنيد و گرنه راه شما، راه هلاکت و سقوط خواهد بود.[1]

[1] . نگاه کنيد به قسمت آخر خطبه 160 نهج البلاغه.
محمد محمدي اشتهاردي - داستان هاي نهج البلاغه
مطالب مرتبط :
* نام و نام خانوادگی :
* متن نظر :